|
Zondag A-ploeg 28 november 2010 |
|
|
Meer Stealth beelden uit de ZAP. Ook bikkels worden elk jaar een dagje ouder. Gelukkig durven deze bikkels daar voor uit te komen? Ook voor hen een (korte) rustpauze met warme chocola, thee en koffie.
Het illustere gezelschap is gespot te Kijkduin, in een tent waar hele
families zich tegoed deden aan grote schalen croissants met ei, kaas,
vleeswaren, enz. Met hun afgetrainde wielrennerslijven en dito
bestelling vielen de heren enigszins uit de toon.
Na zijn manhaftige voorzet van vrijdag, die geen enkele ruimte overliet
voor welke vorm van tweespalt dan ook, kon ik Leo natuurlijk niet in de
kou laten staan. Gelukkig dachten Peter en Rene daar ook zo over.
Natuurlijk zijn we de rit weer begonnen met afspraken over rustig rijden en dat soort dingen.
In ieder geval heeft Peter woord gehouden, en zijn bijdrage geleverd aan
een rustige rit. Na een gedwongen fietswissel van race naar MTB was hij
stiller dan anders.
Vanwege de ongewisse gesteldheid van de wegen, kiezen we voor een
overbekend rondje waarvan we elke bocht kennen. Kijkduin rechtsom.
Het eerste kwartier was even doorbijten, maar daarna ging het steeds beter. De nevel trok op, en de zon kwam door.
Een foto van de ZAP, in de hen kenmerkende strakke waaierformatie, heeft u nog van mij tegoed.
We kunnen weer met voldoening terugkijken op een fijne rit.
Wilco
***
Drie graden vorst en een langzaam doorkomend zonnetje heetten de vier
TCR-bikkels welkom om de ZAP van 28 november.
Alles leek uit de kast te
zijn gehaald om toch maar niet te hoeven afzeggen. Wilco met een
thermoskan met kokend water, René met een wollenmuts onder zijn helm,
Leo met vers aangeschafte winterschoenen en Peter zag er met zijn vele
lagen gewoon stoer uit. Peter is overigens gewend aan oefeningen
rondom de Noordkaap en Barentszzee en past zijn kleding pas aan bij
-15, zo lijkt het.
Nadat we elkaar de hemel hadden in geprezen voor de betoonde wintermoed,
reden we weg voor een rondje Kuikduin. In Vlaardingen bleek dat Peter
wel, maar zijn fiets niet, tegen de kou bestand was. Iets met een
freeweel of zo. Daarop reden we naar zijn vlak in de buurt gelegen
optrekje om de racefiets in te ruilen voor zijn nieuwe MTB. Dat kwam
goed uit want met zo’n MTB kon hij prima aanhaken maar niet meer het
tempo maken en dat scheelt.
Attent rijden was het devies want zeker het
eerste uur lag op vele plekken rijp op de weg. Geen probleem bij
rechtdoor maar bij bochtjes is er geen houden aan. Het ging allemaal
goed. Na langs de Waterweg bij de stormvloedkering te zijn aangekomen
loodste Wilco ons naar ’s-Gravenzande om uiteindelijk op het duinpad
richting Ter Heide Kijkduin uit te komen. In Kuikduin bezondigden wij
ons tegen alle ZAPregels in aan koffie/thee of chocomel, een zwak
momentje wat genadeloos door Wilco op zijn mobiel (?) werd vast gelegd.
De foto valt inmiddels te bewonderen.
Nadat René zijn tenen waren ontdooid verlieten wij dit druk bezochte
koffie/lunch gebeuren en reden we in gezwinde spoed langs de kortst
mogelijke weg terug naar huis. Er werd weinig meer gesproken, de kou
ontnam je de adem en door de dikke tegenwind ging er weinig van zelf.
In Vlaardingen aangekomen bleken bevriezingsverschijnselen verder
achterwege te zijn gebleven en namen we met een goed gemoed afscheid.
We hebben het toch maar weer gedaan!!
Leo
|
Ritverslagen 
