|
Zondag A-ploeg 25 april 2010 |
|
|
Op zaterdag was er al druk over en weer geïnformeerd of er een aardige
ZAP kon worden samengesteld.
Veel van de zappers hadden andere ritten uitgekozen zoals de
Reichswaldtour. Maar ook het verse bloed had blijkbaar andere keuze
gemaakt zodat de samenstelling beperkt bleef.
Peter had een introducé meegenomen. Hierdoor kwamen we toch op vier
personen die een rondje Hoekse Waard gingen fietsen.
Na afscheid te hebben genomen van de andere clubleden die de Bollentocht
gingen rijden, fietste wij Peter, Leo, Martijn en ondergetekende door
de Beneluxtunnel naar de Spijkenissebrug om de Pont Nieuw Beijerland te
nemen.
Dat we er zin in hadden werd getoond op het stukje van Spijkenisse naar
de pont waar het linkse getal op de snelheidsmeter overeenkwam met de
naam van een veel gezocht klavertje. Alsof de schipper van de pont op de
hoogte was gebracht dat dit voor ons te veel van het goede was laste
hij een extra pauze in. Dat laste kan letterlijk worden genomen want hij
wachtte tot een lasser het nodige laswerk gereed had aan een van de
oprijplaten.
Na de extra pauze van een minuut of 10 werd de route vervolgd richting
Piershil om tegen de klok in de Hoeksche Waard rond te fietsen. Geen
verkeerde keuze als je met een groepje wil doorfietsen, omdat je
nagenoeg niet door dorpen of ander bebouwing hoeft te fietsen.
Dat heeft voor- en nadelen. Als je nergens voor hoeft te stoppen is er
dus ook geen aanleiding om het tempo te laten zakken. Als de onderlinge
verschillen in de groep dan ook nog zodanig zijn dat niemand hoeft te
lossen is er geen moment dat je de gelegenheid krijg om te herstellen.
Dit zorgde voor kritiek  op de keuze
van de introducé van Peter. Martijn kon ons tempo dat toch constant 35+
was prima aan. Hij liet zich zelf zo af en toe op kop zien. Hij was dus
ook geen aanleiding om het even kalmer aan te doen. Dan maar een
klassieker uit de hoge hoed en ik gaf het signaal kleine lek.
Dat was gelijk een prima moment om de mouwstukken of een extra shirt uit
te doen want de temperatuur was inmiddels gestegen naar prima zomerse
waarde. Dat het opwarmen in tunnels langer duurt, merkte we bij de
Heinenoordtunnel . Phoe phoe wat was het daarin nog koud.
Martijn in training voor het beklimmen van de Mont Ventoux gebruikte de
Heinenoordtunnel om zich te testen. Hij sprong weg maar het was hem niet
gegund. Een lekke achterband maakte hier een einde aan. Hij kon nog net
boven komen waar de band met vereende krachten in het zonnetje werd
gerepareerd. Hierna zijn we langs de Oude Maas en via de Beneluxtunnel
teruggereden.
Thuis gekomen gaf de ritafstand 102km aan. Dus niet voor niets van de
bank gekomen en op tijd terug om van het echte werk te gaan genieten van
de mannen in Luik bastenaken luik.
Ton van der Geest.
|
Ritverslagen 
