 Zoekend naar het Sportcentrum in Spa waar wij ons konden inschrijven
voor de Waalse pijl van 4 mei 2008 kwamen wij VincentH tegen. Hij had
net zijn (nog vuile) fiets in elkaar “geschroefd” en wilde zich op dat
moment eveneens naar de plek begeven waar ons spannende fietsavontuur
een aanvang zou nemen. Een avontuur want de Waalse Pijl staat bekend (naar ik nu weet) als de
zwaarste onder de Ardenner-klassiekers en zo vroeg in het seizoen zijn
onze beentjes nog niet echt op de bergachtige hellingen berekend.
Vincent, om 7 uur vertrokken vanaf zijn Limburgse camping, en Ton van
der Geest en ondergetekende die Schiedam exact 5 uur achter zich hadden
gelaten, schreven zich om half 9 in voor een gezamenlijk tocht over 160
km door het meest steile heuvelachtige gedeelte van de Ardennen. Voor 5
eurootjes mochten wij ons vele uren gaan uitleven op de dalen,
hellingen en toppen rondom Spa.
Het was gezellig druk en door de
gespreide start tussen 7 en 9 uur was het nergens vol, ook niet op de
smalle paadjes waarop wij ons een enkele keer (Le Thier de Coo) naar
boven mochten worstelen. Er waren aan de andere kant bijna altijd wel
fietsers in zicht, wat het vinden van de route een stuk gemakkelijker
maakt. Niettemin; ook wij namen een enkele keer even een verkeerde
afslag; het was in het begin toch een beetje wennen aan de
routeaanduiding met van die gele W’s op de weg waarbij de door de W
heen getrokken pijl de route moest duiden.
Vertrokken wij bij een
temperatuur van ongeveer een graad of 9 (armstukken aan), na een kleine
2 uur liep het kwik al snel op naar rond de 20. De Ardennen lag er in
het frisse lentegroen schitterend bij. Wat een bof om op zo’n mooie dag
een rondje te mogen fietsen. Voor de fietsende liefhebber van natuur en
mooie vergezichten was het natuurlijk wel jammer dat je jezelf
tegelijkertijd het leplazerus moest trappen om hiervan te kunnen
genieten.
In dit land van Eddy Merkx is niet geaccidenteerd terrein
schaars en, voorzover dat er is, had de organisatie zijn best gedaan
deze zoveel mogelijk te mijden. Kortom; kort stijl klimmen, langdurig
minder stijl klimmen, langdurig stijl klimmen, werkelijk alle soorten
en maten waren voorradig. Ik weet nu ook wat het is om een helling van
20% op te fietsen. Hoogtepunten: een relatief korte klim op de La
Redoute (bekend uit Luik- Bastenaken –Luik) en, met al 119 km in de
benen, een langdurige klim met stukjes van 21% op de Le Stockeu.
Mijn neiging om op dat laatste 21% stukkie af te stappen, kon ik maar
ternauwernood onderdrukken.
In een moment van liefdevolle
vriendelijkheid had de organisatie besloten de klim van een
vergelijkbare hamstringkraker als Le Thier de Coo in tweeën te knippen.
Vlak na het steilste stukje in deze klim bevond zich de 3e en laatste
controlepost. Ook daar de ruime mogelijkheid water, wafels en chocolade
in te slaan. Talloze andere beklimmingen maakte net iets minder indruk
maar deden evenzeer een beroep op conditie, kracht en
doorzettingsvermogen.
Uw geliefde clubleden bleven gedurende de gehele
tocht bij elkaar. Vincent werd behoorlijk afgeremd door zowel de 160 km
die hij twee dagen tevoren in een supersnelle tijd had gereden in de
Steven Rooks klassieker als door problemen met zijn darmen. Ik laat het
aan hem om in zijn verslag op dit forum of op zijn Hyves-pagina over
dat laatste meer te onthullen. Ton, altijd al meer fietsend op
souplesse dan op kracht, klaagde er over dat hij zijn dag niet had,
moest op de zwaarste klimmen soms eventjes lossen. Op de overige
stukken zat hij gewoon weer van voren. Op de afdalingen was hij veruit
de rapste. Zelf had ik er een goed gevoel bij m’n eigen kunnen. Jammer
dat ik op een minder steile helling tussen de Le Thier de Coo en La
Haute Levee even last kreeg van kramp. Een half minuutje rekken en het
was voorbij. In tegenstelling tot in eerdere “monstertochten” geen last
van misselijkheid of een man met een hamer.
Na 6 uur en 45 minuten (de
pauze’s tijdens de drie controlepost niet meegeteld) arriveerden we moe
maar voldaan in Spa. Een certificaat hadden we niet verdiend; dat werd
enkel uitgereikt aan de echte kanjers die 210 km hadden gereden.
Waardoor we direct weer met beide benen op de grond stonden. Een
toertochtje door de Ardennen, dat was het, niet meer maar ook niet
minder. Maar wel een leuke!!!
Leo B
***
Ach, de Waalse pijl, met weemoed denk ik terug aan deze geolied lopende
toertocht over 160km in de Ardennen. Ik had goed gezelschap meegenomen
en vanaf het begin was al duidelijk dat de heren Leo en ton met volle
teugen genoten. Vooral Ton vond het nodig om regelmatig te refereren
aan het feit dat hij nog niet in topvorm is, maar dat viel best mee.
De hellingen zijn stuk voor stuk nog wel te behappen maar het venijn
zit juist in de opeenvolging van hellingen. Alhoewel de eerste helling
nog meevalt (we waren op dat moment nog fris genoeg om een vergelijking
te maken met Veenendaal-Veenendaal) gaat de route daarna snel door naar
de bekende la Redoute. Leo liet er geen twijfel over bestaan dat hij
vandaag zonder zeuren de hellingen als eerste op ging rijden. Bij de
eerste klim denk je nog dat hij zichzelf wel snel zal tegenkomen, maar
even verder hoop je alleen nog maar dat je hem bij de top nog in beeld
hebt.
En zo reeg leo de overwinningen op de cotes aan elkaar. Wat dat betreft
zijn het net de Amerikaanse voorverkiezingen, wie de meeste hellingen
pakt, wint het bergklassement. Bovenop Roche a Frene (2km a 10%) zijn
we bij de eerste bevoorrading en is Leo als eerste boven gekomen op
alle 7 hellingen (totaal 17). Ton en ik maken ons al enige zorgen en we
pakken Leo op zijn zwakke punt: De afdaling.
In de afdaling naar de voet van l'Ancien Barriere rijden we ongemerkt
naar voren in de groep en stortten we ons omlaag. Beneden aangekomen
rijdt Leo inderdaad op 200 meter en rijd ik vol door naar de top van de
4km lange klim waar ik nog net voor Leo arriveer. De eer is gered, maar
Leo gaat vervolgens gewoon door in zijn dadendrang.
We rijden nu in een minder zwaar gedeelte van de route tot de tweede
bevoorrading. Na ongeveer 120km start de loodzware finale met 5 zware
cotes binnen 40km. Als eerste de Stockeu (wel op tijd schakelen na een
haakse bocht) waar Leo weer eens ergens in de verte van ons weg rijdt
en daarna direkt de Wanne en de Thier de Coo waar de Belgen vergeten
zijn om asfalt te storten aan het begin van de klim.
Na de bevoorrading op de Thier de Coo rijden we nog over de Haute Levee
en de Rosier die eigenlijk wel meevallen. Het mooiste moment van de dag
volgt als we ons in de laatste afdaling naar Spa kunnen storten. De
laatste kilometers door Spa voelen minder goed aan maar dat mag de pret
niet drukken. Het was een mooie dag! Prachtig parcours, mooie
organisatie en prettig gezelschap!
Vincent
|
Ritverslagen 
