Ik ben een paar dagen wezen fietsen in de Vogezen. De Cycletours herberg bleek al volgeboekt, over naar plan B dus: En Route heeft ook twee hotels in de Vogezen in het programma. Alleen in het hotel in La Bresse was nog plek. Ik verwachtte dan ook nog meer fietsers aan te treffen ter plaatse, maar nee. Voor een paar dagen geen probleem.
WOENSDAG 13-06-07, DAG 1: Grand Ballon
Het plan voor vandaag is een route te rijden met de Grand Ballon als hoogtepunt, één van de rondjes gesuggereerd door En Route, maar eerst naar de Super U om proviand in te slaan. Om 12.00 uur vertrek ik vanuit La Bresse over een licht bergaf lopende weg richting Cornimont. Daar begint de 5 km lange klim naar de Col d`Oderen. De weg loopt gelijkmatig bergop met ruime luie bochten, eerst langs weidevelden maar al snel door het bos. Alhoewel het niet echt warm is druppelt het zweet al snel van m`n neus. Doorweekt kom ik boven, pfff even bijkomen op het bankje bij het bordje. De snelle afdaling leidt naar Kruth, waarna het een paar kilometer vlak is tot de afslag naar de Route des Cretes. De weg begint gelijk steil omhoog te lopen, het is 14 (!) kilometer klimmen tot Le Markstein.
In Le Markstein is het rechtsaf voor nog eens 7 kilometer – waarvan een groot gedeelte vlak - naar de Grand Ballon. Nu het dal in de diepte te zien is heb ik wel het gevoel wat bereikt te hebben. Boven op de Ballon is het niet druk. Tijd voor koffie met taart in het restaurant – eetschuur is een beter woord. De taart ziet niet echt “vers” uit. Het is natuurlijk nog geen hoogseizoen, wie weet hoelang die taart er al staat ? Maar de acute behoefte aan koolhydraten wint het van mijn zorgen over de lange termijn effecten.
Ik riid terug richting Le Markstein, maar ga daar rechtdoor langs de Route des Cretes. Deze weg loopt over de bergkam naar de Col de la Schlucht . Het gaat op en neer maar per saldo blijf je op hoogte, met constant spectaculair uitzicht als gevolg. Er gaat een weg rechtsaf richting Hohneck, steil omhoog. Even op de kaart kijken: Gelukkig, daar hoef ik niet heen ! Zo kom ik zonder echt te klimmen boven op de Col de la Slucht. Vanaf hier gaat het bergaf richting de Col de Feignes. Het is maar een korte klim, daarna is het alleen nog maar bergaf terug naar het hotel.
Dagafstand: ca. 95 km.
DONDERDAG 14-06-07, DAG 2: Ballon d`Alsace
Gelijk al zware benen, morgen maar een dagje wat anders doen ? Ik rijd weer naar Cornimont, maar ga nu in zuidelijke richting door naar Le Thillot. De weg loopt vals plat omhoog. Ik passeer het Bordje “Col du Ménil”, hé dit was een echte col ! Voorbij Le Thillot is er opeens de afslag richting de Col du Ballon d`Alsace. De klim is gelijk steil, de haarspeldbochten liggen in het begin kort op elkaar. Dit is de kant van de col die blijkbaar als laatst is beklommen in de Tour.Op het wegdek zijn de geschilderde aanmoedigingen voor o.a. Boogerd, Dekker en vooral voor Voeckler nog goed te lezen.
Boven aangekomen tref ik zowaar twee Nederlandse fietsers, Norbert en z`n schoonvader Frits. Ze logeren in een bed & breakfast bij Munster (het Franse Munster om precies te zijn) en zijn vandaag vanuit Kruth vertrokken voor hun rondje. ‘’Waarom rijd je niet met ons mee ?” stelt Norbert voor, erg sympathiek. Ze doen een rondje over de Ballon de Servance, lijkt me wel een goed plan.
Norbert en Frits gaan geroutineerd – en hard - omlaag in de afdaling richting Giromagny, het is hard werken om ze überhaupt in het zicht te houden.
Eenmaal beneden is het tijd om de krachtsverhoudingen in te schatten: Fietsen in een groep in dit soort terrein wordt al snel een soort van wielrennen – of zit dat alleen bij mij tussen de oren ? Hoe dan ook: Norbert is duidelijk de sterkste, hij draagt niet voor niets de bolletjestrui. Frits laat een gat vallen zodra de weg een beetje omhoog gaat, dus ik reken erop dat ik niet de langzaamste in het groepje ben.
Vanaf Placher-les-Mines begint de klim naar de Ballon de Servance pas echt. De weg is niet veel meer dan een fietspad met erg grof, ongelijkmatig asfalt. Norbert verdwijnt al snel uit beeld en Frits rijdt ergens achter me: Ik waan me alleen in het uitgestorven bos en concentreer me op de klim. Maar wat de huh ?! Ondertussen opmerkend: “We krijgen het weer niet kado vandaag !” komt Frits voorbij speren. Hij rijdt groot, en pakt gelijk meters. Een tegenvaller, maar ik laat me niet helemaal gek maken: de 1e wet van Breukink: altijd je eigen tempo rijden bergop. Maar verdorie, Frits loopt nog steeds uit, ik hoop maar op dat hij boven z`n limiet rijdt. Ha ! Hij kijkt om, altijd een teken dat het niet lekker gaat. Een minuut later staat hij naast z`n fiets. Misschien heel kinderachtig, maar dat geeft me weer ‘moraal’ . Nu alleen nog boven zien te komen. Het stuurt glibbert in m`n handen van het zweet. De klim wordt alleen maar steiler: Op een gegeven moment geeft m`n teller nog maar 7,5 km/h aan, bij nader inzien toch m`n 27 moeten monteren ? Maar gelukkig vlakt de klim weer uit, en kom ik uiteindelijk boven, waar Norbert al in het gras zit te wachten. Frits is nog verrassend snel op de top, op een paar minuten achterstand.
Nadat we weer compleet zijn beginnen we aan de lastige afdaling. Het wegdek is slecht en hier en daar licht grind. Frits mist nog een bocht, maar we komen zonder kleerscheuren beneden. Via Le Thillot en Cornimont gaat het weer over de Col d`Oderen. Ik vergeet niet op m`n teller te kijken bij het bordje dat aangeeft dat het 5 kilometer klimmen is, zodat ik mijn eindschot kan plannen. Gemotiveerd door m`n gelegenheidsmaatjes gaat het een stuk harder de col op dan gisteren. Met nog wat over in de slotkilometer slaag ik erin als tweede boven te komen. In het snelste gedeelte van de afdaling (max. 70 km/h) blijven we bij elkaar, maar lager wordt het technischer, en verdwijnen Frits en Norbert uit zicht.
Bij Kruth nemen we afscheid, ik moet nog een laatste col over voor ik weer thuis ben.
De Col de Bramont is een mooie klim door het bos, met serieuze haarspelden. Alleen geen idee hoever het is naar de top, langer dan me lief is in ieder geval nu de vermoeiheid toeslaat. Ik kan de verleiding even te stoppen niet langer weerstaan. Gelukkig is m`n energiedrank nog niet helemaal op, niet echt lekker dat spul maar wel handig voor het fietsen onder deze omstandigheden. Naar de top blijkt het niet meer zo ver uiteindelijk. Daarna is het gelukkig alleen nog bergafwaarts. Moe maar voldaan – wat een cliché – bereik ik het hotel. Dagafstand ca. 135 km.
VRIJDAG 15-06-07, DAG 3: Ronchamp
Gisteravond regende het al en ook vandaag ziet het weer er niet veelbelovend uit. Wat fietsen betreft vind ik het wel weer mooi geweest, het is tenslotte ook vakantie. Per auto op naar Ronchamp dus, om de Notre Dame Du Haut te zien, de kapel ontworpen door Le Corbusier. Eénmaal onderweg begint al gauw te regenen. In het begin nog licht, maar later begint het echt te gieten. Op de terugweg rijd ik over Ballon d`Alsace – de klim vanuit Giromagny is mooi, steiler ook dan de kant van gisteren. Boven is het volgens m`n dashboard nog maar 9,5 graad, lekker fris. In de afdaling haal ik twee heel voorzichtige racefietsers in, die zich in de regen een weg naar beneden bibberen. Onderaan de berg staat hun maatje zichzelf warm te slaan terwijl hij wacht.
Fietsen in de bergen zoals ik het me herinner, kortom.
De Vogezen zijn wat mij betreft een aanrader - als je van klimmen houdt natuurlijk - en lekker dichtbij. Misschien een goede bestemming voor een reis met de club ?
Bob
|
Ritverslagen 
