HELDEN van TC Rijnmond stonden zaterdag aan de meet van de Vélomédiane Claude Criquielion, een Cyclosportive over 172km lengte en ruim 3km klimmen vanuit La Roche in de Belgische Ardennen. Hun prestaties waren goed voor eenmaal goud en driemaal zilver. De boeiende en bewogen ritverslagen van onze helden Ton, Leo en Vincent staan hier:

***

Vrijdagmiddag 31 aug 15:30 uur. Mijn vrouw belt mij op en zegt dat ze zich goed voelt en dat ik de Claude Criquielion kan gaan rijden.De laatste infuuszak loopt en ik kan ze over een uurtje ophalen. Terwijl ik ze naar huis breng probeer ik in te schatten of ze zich voor mij groot houdt of dat ze zich naar omstandigheden goed voelt. Ik concludeer het laatste en in de wetenschap dat haar zus en de thuiszorg stand-by staan besluit ik de Claude de Criquielion te gaan rijden.
 
Een onrustig gevoel maakt zich van mij meester.  Eerst mijn fietsmaat Wim bellen, want dan zou ik met hem op zaterdagochtend naar La Roche rijden. Vervolgens Leo in La Roche gebeld met het verzoek ons beide in te schrijven. Spullen gepakt. De wekker op 3 uur gezet en toch weer later dan ik wilde naar bed. Voordat ik de slaap kon vatten heb ik 11 uur op de klok zien staan en realiseerde ik mij dat ik minder dan 4 uur nachtrust zou krijgen. Om kwart voor drie werd ik wakker. Snel wat eten, de auto inladen en naar Wim om samen naar La Roche te rijden.
 
Daar troffen we Leo, Bob, Vincent en zijn maat aan. Ik miste Wilco. Bob vertelde dat hij een tekenbeet had opgelopen en dat hij onder de antibiotica zat en niet zou deelnemen. Dit is echt K.. voor Wilco die zo bezig was geweest om zich hierop voor te bereiden. Nu volgde het gebruikelijk twijfelen over wat aan te trekken en mee te nemen. Uiteindelijk hebben we toch allemaal de juiste kleding en voldoende te eten gekozen. Het verschil in mogelijkheden en ambitie werd duidelijk toen Vincent en zijn maat aangaven naar de start te gaan om een goede startpositie in te nemen en de rest, vooral Leo straalde alle rust uit, later vertrokken.
 
Zo’n 20 minuten voor de start sloten wij aan in de rij. Het was het al behoorlijk druk. Toen het startsein was gegeven ging de groep stapvoets naar de startmat voor de automatische tijdregistratie met op de fiets gemonteerde transponders. Direct na de start volgde een lange klim. Leo gaf blijk over goede benen te beschikken. Hij vertelde voor zijn gevoel rustig te zijn begonnen. Maar mijn hartslagmeter vertelde anders. In de eerste afdalingen werd er voorzichtig gefietst omdat de weg er nog een klein beetje nat bij lag. Maar het regende niet en dat zou het ook de gehele dag niet meer doen. Ik had al een aantal keren het achterland gemonsterd om te zien of ik Bob en/of Wim kon ontdekken. En was blij verrast toen ik Bob hoorde toen hij bij ons aansloot, maar Wim zat er niet bij.
 
In de volgende klim raakte we Bob weer kwijt. Hij nam het wijze besluit om in zijn eigen tempo te gaan rijden. Hierna zei ik tegen Leo het voor hem vervelend te vinden maar dat ik toch Wim, waarmee ik was gekomen, niet alleen wilde laten. Ik had mij al drie groepen laten afzakken maar Wim niet gezien. Twijfel maakte zich van mij meester. Zat hij in een van die groepen maar had ik hem niet gezien?
 
Ik zag een stuk achter mij nog een grote groep komen. En besloot mij daarin terug te laten zakken maar ook hier zat Wim niet bij. Wat nu verder afzakken of terug rijden naar de groepen voor mij om te zien of ik hem toch had gemist. Ik besloot naar voren te gaan wat de ander deelnemer op prijs stelden. Als je harder rijdt dan een groep hoef je geen steun te verwachten en mag je het alleen doen. Gelukkig was dit in het begin, de benen nog goed en de afstand tussen de groepen nog niet zo groot. Drie groepen had ik bijgehaald toen het bij mij begon door te dringen dat ik Wim pas weer bij de finish zou zien.
 
Op een lang recht stuk zag ik in de verte nog een groep rijden waarin ik een shirt van TcRijnmond meende te herkennen. Dat moet Leo zijn. Met meer moet dan verstand heb ik ook dat gat gedicht om stilletjes in het wiel van Leo aan te sluiten. Bang dat ik was dat als hij mij opmerkte hij weer harder zou gaan rijden. Maar hij heeft ogen in de rug en merkte mij al snel op. Hierna hebben we afwisselend geprobeerd de ander af te remmen als het weer eens even te hard ging. Dit ging goed tot aan de eerste bevoorrading die overigens dit jaar prima verzorgd was. Snel wat eten en drinken de bidons vullen en op naar het zwaarste stuk tot de tweede bevoorrading.
 
Leo bleef sterk rijden maar ik ging de tol betalen voor de extra geleverde inspanning die ik moest leveren om na terugzakken weer terug te keren bij Leo. Regelmatig hing ik bij hem aan een heel lang elastiek. Bij een scherpe draai naar het steilste stuk met enkele kilometers van 10% tot 15% was Leo te laat met terug te schakelen en moest hij van de fiets. Dit was het moment dat hij zijn andere talenten aansprak. Hij rende tientallen meters met de fiets op de nek om een stuk verder weer op de fiets te klimmen en vlak voordat ik boven kwam had hij mij al weer bijgehaald. Tot de tweede bevoorrading heeft Leo zich wel laten zien op kop maar heb ik alleen maar in het wielen gezeten om te herstellen. Ook de tweede bevoorrading was goed verzorgd. Wederom wat gegeten en de bidons gevuld en op pad voor het laatste stuk.
 
Het linkeballen en de tweede bevoorrading  hadden mij goed gedaan. Ik begon er aardig doorheen te komen en kreeg weer wat meer macht in de benen terug waardoor ik weer beter in voor mij normale verzetten kon klimmen. In een klim met nog zo’n 25 km te gaan hoorde ik ineens een naar geluid bij mijn achterwiel. Hij liep aan en ik was bang voor een gebroken spaak. Ik probeerde nog een stukje voorzichtig door te rijden waarbij ik opnieuw de groep met Leo moest laten lopen. Maar een klein stukje verder werd het aanlopen erger. Mijn achterwiel werd behoorlijk afgeremd en ik moest stoppen. Gelukkig was er alleen iets tussen frame en wiel klem komen te zitten wat met het achteruit draaien van het wiel eenvoudig was te verwijderen. Het gat naar de groep met Leo kon ik redelijk makkelijk dichten en dit verbeterderde mijn moraal. Had ik eerder nog aangegeven het helemaal niet erg te vinden als het laatste stuk vlak zou zijn met wind in de rug.
 
Nu was alle overmoed terug. De volgende klimmetjes werden sneller gereden en in een steile rechte afdaling ging de maximale snelheid naar 80,5. Tot de laatste klim wisten Leo en ik bij elkaar in de buurt te blijven. Hierna volgde nog slechts een lange afdaling naar de finish. Die ik na 6 uur en 49 minuten bereikte. 14 minuten te laat voor goud dus zilver. De tijden van de andere heb ik niet helemaal onthouden maar Leo zat hier heel kort achter en haalde ook zilver. Bob had ook fantastisch gereden en zat er zo’n goed kwartiertje achter. Ook voor hem zilver. Minder dan een uur later kwam Wim binnen. Hij had het eerste stuk last van zijn maag gehad, maar dat ging na het innemen van een gel over. Hierna was hij steeds beter gaan rijden zodat ook hij met zilver nog een prachtig resultaat behaalde. Al zal Wim hier anders overdenken. Hij kan veel beter en dat zou hij met een betere voorbereiding ook hebben gedaan.

Goud is er behaald door Vincent en zijn maat. Proficiat Vincent en maat. Volgens mij moet je hebben deelgenomen om deze prestatie op waarde te kunnen schatten.

Mijn dank aan Leo die mij na mijn doldrieste actie erdoor heeft gesleept en Wim voor het gezamenlijk reizen en blij dat alles goed is verlopen ben ik met Wim weer naar huis gereden.

Het was een lange dag maar net zoals de dag van de Reichswald-postbank toer, die ik met Vincent en Leo heb mogen rijden, een om niet te vergeten.

Hartstikke bedankt mannen.

Ton vdG

***

Wat is hier nu zo leuk aan, was de vraag die tijdens mijn cyclo-debuut op de Velomediane Claude Criquielion editie 2007, tot bijna vervelens toe boven kwam drijven. En dat terwijl de aanloop en de omstandigheden zo geweldig waren.

Vrijdagmiddag afreizen naar La Roche, tentje op zetten, het verwachtingsvolle sfeertje in de stad proeven; mooi toch? Om 6 uur in de schemerduister opstaan om op aanwijzingen van Vincent in alle vroegte gezamenlijk te ontbijten, het leggen van de laatste hand aan de optimaal geprepareerde fietsjes, de uitwisseling van (veronderstelde) kennis over de, gelet op de weeromstandigheden, meest geschikte kleding en keuze van het in de achterzakken te proppen voedsel; en dat alles tegen de achtergrond van de voelbare spanning dat om 9 uur het hoogtepunt van het seizoen een aanvang neemt; geweldig toch?
 
Ik was niet de enige die zich zo rond half 9 verwachtingsvol verzamelde in het langgerekte startveld. Zo’n pakweg 300 bevoorrechten, d.w.z. zij die vorig jaar of het jaar daarvoor de kwalificatie “Goud” verdienden, mogen als beloning daarvoor in het eerste startvak verschijnen. De rest, het klootjes-volk, stelt zich geduldig op met uitzondering van de onvermijdelijk voorpiepers die op het laatste moment naar voren dringen, de werkelijke klootzakjes dus. Het met regen dreigende wolkenveld trekt gelukkig over. Na diverse malen in het Frans, Nederlands en Engels te zijn welkom geheten en dringend verzocht te zijn voorzichtig te koersen, worden alle 1845 deelnemers om 9 uur exact losgelaten.
 
Na dik 10 minuten passeer ik in gezelschap van Ton, Bob en Wim de donkerrood gekleurde matten die, reagerend op de aan de voorvork gemonteerde championship, vriendelijke piepjes afgeven ten teken van het passeren van de startstreep. Schoentjes vastklikken en rijden maar voor de 172 km. De eerste lange beklimming, direct achter de start, gaat over een brede weg en de hektiek waar vooraf voor  gewaarschuwd was viel mee. Druk maar niet chaotisch. Een langgerekt lint van fleurig gekleurde fietsers baant zich vervolgens over vele cols, valse platten en lange soms steile afdalingen.
 
Het is een schitterende omgeving maar tijd om dit tot je te laten doordringen neem je niet. Goed opletten op de voorgangers is onvermijdelijk. Tot aan de 2e bevoorrading is het bijna onmogelijk niet in een groepje of lint te rijden; zo vol is het. Hoewel gewaarschuwd viel ik toch tweemaal door de mand bij een na een bocht plotsklaps opdoemende steile col. Niet snel genoeg terugschakelen betekent stil staan en afstappen. Klunzen noemde Vincent dat soort amateurs de avond te voren. Zijn instructies waren aan mij sowieso niet besteed.
 
De cols volgden elkaar in rap tempo op en ik had geen idee welke ik had gehad en wat er nog aan zat te komen. Gelukkig ging, eenmaal op de fiets, het klimmen tegen de steilste hellingen (tot 15%) boven verwachting. Zonder echt diep te gaan en verstandig koersend, haalde ik heel wat puffende fietsers in. Het “trainingskamp” in Toscane wierp z’n vruchten af en zo had ik toch schaarse momenten van enige glorie. Voor de rest was het een kwestie van passeren en gepasseerd worden.
 
Gesproken wordt er nauwelijks; ondanks de langs de route opgestelde muzikanten en de klappende en zwaaiende kinderen (alles voorgekookt en geregistreerd door de locale VVV denk ik dan boosaardig), is het een bijna chagrijnige bedoening. Gelukkig kan ik tijdens het rijden en bij de twee zeer goed verzorgde drank-en voedselposten, met Ton nog wat kletsen want anders is bijna 7 uur door brengen in volledige zwijgzaamheid. Bijna de gehele koers zijn we in elkaars buurt gebleven, dan de een en dan de ander weer wat bungelend aan het toevallige groepje waar we op dat moment mee rijden. Van een vast groepje is geen moment sprake, steeds weer nieuwe gezichten komen voorbij. Naar boven toe is het afzien en ben je boven dan is de beloning een angstig afdalen met 70 tot 80 km/u over brede asfaltwegen of met 40 km over smalle bochtige 40 jaar geleden geasfalteerde bospaden waar de bidons bijna uit je houders trillen. Maar je mag geen tijd verliezen en wil niet verder achterop raken dus pijntjes en risico’s worden genegeerd. Doorkarren maar.
 
Gelukkig was het droog weer; valpartijen en schuivers zijn mij ontgaan. Rond de 145 km kreeg ik toch een dipje. De isotone drank, de gels, de energiebars kwamen mij op een gegeven moment figuurlijk de strot uit. Na een kilometer of 10 hervond ik mijzelf, haakte weer bij iemand aan en in zijn zog reed ik de laatste colletjes op om na een lange brede afdeling van 10 km lang voor de laatste maal in La Roche te belanden. Minder vermoeid dan vooraf gedacht maar daarom niet minder blij de finish te hebben gepasseerd. Als 1133ste van de 1845 deelnemers duidelijk in het 2e echelon maar wel beloond met de kwalificatie “Zilver”.
 
Het fraaie diploma, dat een half uur na de finish is te krijgen, vermeldt vele cijfers en klassementen ter vergelijking met de prestaties van andere fietsers. Zes uur en drie kwartier (netto) van forse inspanning beloont met het gevoel op je oude dag toch wel een beetje stoer te zijn. Wie zei ook al weer dat je pas optimaal kan genieten na optimale inspanning? 

Met dank aan de “Gouden” Vincent voor het regelen van Camping Benelux, zijn koude pasta-ontbijt en zijn vergeefse verstrekte koersinformatie, dank aan “Zilveren” Bob voor alles en nog wat en het delen van het debuut-gevoel en zeker ook dank aan “Zilveren” Ton voor het afstellen van fiets, de tips en de ondersteuning onderweg. Volgend jaar maar weer van de partij?

Leo B

***

Eind augustus/begin september staat de enige echte CC ofwel Velomediane Claude Criquielion weer op het programma, wat mij betreft de mooiste cyclosportieve toertocht die er is. Sinds 2001 kom ik er in principe elk jaar, maar soms ook door omstandigheden een jaar niet zodat het weerzien extra hartelijk is. De aantrekkingskracht heeft weinig met het weer te maken (de zomer is in la Roche duidelijk op retour rond deze tijd), maar meer met de sfeer.

Vorig jaar ben ik zelfs nog helemaal alleen afgereisd voor een leuk weekend, maar deze keer had ik al mijn vrienden bij me. De weersverwachting was wederom niet perfect, maar omdat het niet zou gaan regenen ben ik vrijdag met een gerust hart afgereisd naar la Roche. 3 uur reizen, aankomen, tentje opzetten en snel omkleden en op de fiets springen om de tweede lus te verkennen. Alhoewel het goed zenuwen kunnen zijn waar ik zo vaak last van heb kan het ook zijn dat ik een beetje ziek ben en dat is een goede reden om mezelf 's avonds vol te gooien met pillen. De dopingcontrole zal ik op deze wijze niet meer overleven, maar ach het lot wijst me vast niet aan.

Na de pasta druppelt 's avonds de rest van het gezelschap binnen. Eerst Leo en Bob die voor het eerst onbevangen een cyclo gaan rijden en aan het eind van de avond komt Gjalt met zijn Spaanse vriendin. Na een drankje in het naastgelegen restaurant gaat om 11 uur het licht uit want om 6 uur staan we al weer op. Gelukkig hoor ik Leo 's ochtends buiten de tent vragen waar ik blijf en zo word ik toch nog om half 7 wakker. Even omkleden en nog een half uur in de tent liggen tot 8 uur. Intussen zijn Ton en Wim gelukkig ook veilig aangekomen en kunnen we ons klaar maken voor het vertrek.

Gjalt heeft haast en dus gaan we alvast iets eerder dan de rest en om half 9 staan Gjalt en ik keurig opgesteld in de lange rij. Om me heen kijkend zie ik nog wat bekende gezichten die mij niet kennen en even later horen we om 9 uur het startschot. Nog nooit reden Gjalt en ik zo lang samen maar na 5 minuten rijden we dan toch over de startstreep. Gjalt rijd 50 meter voor me als ik hem met een te grote versnelling en snelheid ga inhalen. Zin om te remmen heb ik niet en dus roep ik dat hij moet gassen. Moet een machtig mooi gezicht zijn om dat snelheidsverschil te zien. Ik haal hem in, sleur hem een paar 100 meter omhoog als mijn kunstje al weer voorbij is en ik plaats neem achter 2 brede ruggen. Gjalt haalt ons in, bedankt niet eens en ik zie hem bij de finish weer terug.

Boven op het plateau rijden allerlei groepjes rond aan de linkerkant van de weg. Ik ben overtuigd dat de wind van rechts komt maar dat kan aan mij liggen. Gjalt vertrouwt me later toe dat 90% van de fietsers hier er gewoon niets van heeft begrepen. Een hele geruststelling.

Na 20 km zijn we weer terug in la Roche, waar het publiek ons 3 rijen dik toejuicht, prachtig. In groepjes rijden ligt me nu niet zo, ik wil doorrijden, ziek ben ik zeker niet en de zenuwen zijn weg. Soms is er wel een spaarzaam groepje dat lekker ronddraait maar zodra de weg weer omhoog gaat, zijn we elkaar weer kwijt. Over het algemeen sluit ik bij een groep aan, maar bevalt de snelheid me dan toch weer niet en rijd ik er voorbij. Niet verstandig, al helemaal niet wat ik de jongens gisteravond heb aangeraden, maar zo rijd ik nu eenmaal bij dit soort tochten.

Onderweg kom ik van alles tegen, een dame en heer op tandem, een schoolklas die ons langs de kant van de weg aanmoedigt, een koor en natuurlijk een piepklein Barostameisje van het type dat nog voor 10 uur thuis moet zijn op een nog veel kleiner fietsje. Ze zal wel de korte afstand rijden.

De muur de la Velomediane gaat goed, geen prutsers om me heen en dan komen we weer terug in la Roche. Op naar het supertrio waar deze keer de tijd van de volledige klim wordt gemeten. Vorig jaar reed ik hier nog lek, maar nu mag ik doorrijden.

Na 80km heb ik het even gehad en op de Samrée neem ik een gelletje en ga rustig in een groepje zitten dat lekker doorrijdt over de Odeigne en de Malempré en vervolgens een lange afdaling naar het diepste punt. Een Belg vooraan maakt zich kwaad dat niet iedereen meewerkt en ik moet lachen omdat ik normaal ook zo had kunnen reageren en ach hoeveel energie kost dat nou bergaf, ketting op je buitenblad en een beetje meepeddelen. Voor de vorm rijd ik naar voren terwijl de Belg laat merken dat hij het nog steeds niet kan waarderen. Mijn benen zitten inmiddels al aardig op slot van de kramp, veel drinken helpt nog wel maar dat moet je ook niet vergeten. De inspanningen van een dergelijke tocht vragen toch wel meer dan bij een normale toertocht. Ik drink normaal met moeite een halve bidon leeg per 120km, maar hier is dat funest.

Na 120km is het tijd voor bevoorrading, bidonnetje vullen (een dame staat met meerdere flessen gretig in de houding om bidons te vullen, klasse!), gelletje eten en een flesje leegklokken en ik ben weer weg. het flesje doet wonderen en ik kan weer 20km zonder kramp rijden.

Aan het eind zijn er nog een paar lange maar niet te steile beklimmingen waar ik ineens in een zeer grote groep rijdt. De kramp komt weer terug en het wordt weer overleven. Alhoewel,....het is nog maar 30km en enig rekenen leert me dat de 6 uur te halen moet zijn. De pijn maakt plaats voor ongeduld, ik wil mijn eindtijd nu al weten, maar dan moet ik eerst nog over de finish rijden. Hoe laat moet ik binnen zijn om goud te halen? 5 over 3 of toch 10 over 3?

Op de voorlaatste top hoor ik wat gehijg achter me en komt er ineens een piepklein Barostameisje uit mijn wiel rijden. Belachelijk! Je hebt plakkers en plakkers, maar de vrouwen zijn toch wel het ergst.

Grappig is wel dat de fietsende lijken om me heen ineens weer kunnen trappen en massaal naar het wiel van het meisje rijden. Voor zolang dat tenminste lukt. Op de laatste helling verdwijnt ze langzaam uit het zicht, het is ook niet eerlijk.

De laatste afdaling is een mooie van bijna 10 kilometer. Mijn benen slaan weer volledig op slot, rond draaien kost nu echt te veel pijn. Wat moet je dan? Bidden, drinken en door de pijn heen trappen. Twee bochten, dan de dijk over, nog even heel stoer 2 fietsers inhalen en over de finish rijden waar het publiek weer in rijen van 3 staat opgesteld.

De ambiance is hier ongeevenaard. Ik haal de finish uiteindelijk in 6 uur en 1 minuut bruto en op mijn diploma staat dat de chip tussen start en finish 5 uur en 56 minuten heeft gemeten. Overall een 462e plaats in het klassement van de 1800 finishers. Ik heb heerlijk gereden, dit smaakt naar meer. En dat mag volgend jaar weer en dan met een bevoorrechte startplaats.

Ik ben trots op mijn prestatie*, maar nog veel trotser op mijn ploeggenoten Leo, Ton en Bob die het lef hebben gehad om helemaal naar België te reizen en topprestaties hebben neergezet in deze tocht!

Knap gedaan jongens!!!!

Vincent

* Afstand, hartslag, hoogtemeters en snelheid van Vincent: Profiel Criq (Excel bestand)

***