Welkom arrow Ritverslagen arrow Ritverslagen 2007 arrow Training in Toscane juli/augustus 2007
Menu
Sponsors
Bastiaans & Van Riet registeraccountants en belastingadviseurs
Dobbelaar.net Consultancy - Because software testing matters !!!
HejaTours Fietsvakanties Mallorca
Hakzo schoenmakerij en sleutelservice
Partners
Nederlandse Toer Fiets Unie - De grootste wielersportbond van Nederland
Fietsersbond - Voor veilig, snel en plezierig fietsen
Vincent Harte - Wakker in een vreemde wereld
 
Advertenties
Training in Toscane juli/augustus 2007 Afdrukken E-mail
Met  bravoure c.q. zelfoverschatting (No guts, no glory) heb ik mij medio juni ingeschreven voor de Velomediane Criquielon, een zgn. cyclo-tour van 170 km over zo’n beetje alle heuvels die er in de ruimte omtrek van La Roche en Ardenne te vinden zijn.

Ik heb geen ervaring met cyclo-tourevenementen (een tourtocht met wedstrijd-element) en heuvels (m.u.v. de Posbank en Grebbeberg) en hoger heb ik nog nimmer beklommen. Een uitdaging dus waarbij het behalen van de eindstreep als  hoogste doel wordt gekoesterd. Nu wil het toeval dat in januari van dit jaar reeds een zomervakantie inToscane was geboekt; een ideaal trainingsterrein voor de “korte colletjes-fietser”. Hierbij een verslag van deze trainingsstage.

Camping Le Capanne, tien kilometer ten zuiden van Cecina, ligt op de vlakte  van circa 10 km breed die zich in deze regio bevindt tussen de stranden van de Middenlandse zee en de eerste Toscaanse  heuvels. Op de toppen van diverse van deze heuvels, tussen de 200 en 400 meter hoog,  liggen de befaamde ommuurde middeleeuwse stadjes als Volterra en Sant Gimignano. Prachtige landschappen waar vele schrijvers hun pennen op hebben stuk gebeten om het te kunnen  beschrijven; ik doe geen poging maar volsta met: heel mooi en een genot om daar te mogen rondfietsen. Over fietsen gesproken; de wegen zijn voor het overgrote deel goed geasfalteerd. Slechte stukken zijn echt uitzonderingen. Dat Italië gek is op wielrennen blijkt uit het grote aantallen tourfietsers dat je op tegen komt. Jong, oud en erg oud; je ziet van alles langs en voorbij komen. Met uitzondering van de grote doorgaande wegen was het voornamelijk erg rustig onderweg. Op de stille achteraf wegen waren fietsers minder schaars dan de automobilisten. Het respect voor de fietser blijkt ook uit de in het algemeen ruime afstand die auto’s nemen bij passeren. Plezierig is ook dat in vele dorpjes een waterkraantje te vinden is waar de bidon kan worden bijgevuld. Met de auto op weg naar een van de te bezoeken stadjes werden we ook nog eens “verblijd” met een uur vertraging ten gevolge een echte (junior)wielerwedstrijd. In de auto achter het peloton de klim naar Volterra mogen meemaken.
 
Wat mijn gefiets betreft; ik ben in 17 vakantiedagen 7 keer op pad geweest met afgelegde afstanden van achtereenvolgens 36, 49, 78, 100, 76, 123 en 100 km. Het viel me niet mee of beter gezegd; het viel me gewoon tegen. Het was niet bijzonder heet, de wegen waren goed, mijn alcoholgebruik niet buitensporig, maar bij de afstanden van 100 km en daarboven was het meer afzien dat ik had verwacht. Ondanks het relatief geringe tempo van even boven de 25 km p/u  en een gemiddelde hartslag ruim onder mijn omslagpunt van 130, deed het stijgen en dalen me schijnbaar toch de das om. Een tegenvaller omdat, m.u.v. de korte maar heftige klimmetjes, het grootse gedeelte van de gefietste kilometers uit lichte geaccidenteerd terrein bestond. Dat hakte er niettemin stevig in. Pijntjes in de rug, nek, rechterknie, pijn je reet; ik was blij als ik na 4 uur op het zadeltje de heuveltjes achter me kon laten en weer afdaalde naar de camping. Een voorgenomen tochie van 140-150 kilometer zat er om “planningstechnische” reden niet meer in. Ik moet bekennen dat mijn “fysiek” daar ook niet echt meer op zat te wachten.   

Qua beklimmingen zijn de Ardennen, denk ik, aardig te vergelijken met Toscane. Ik hoop dat het weer op 1 september as ook een beetje aan Italië doet denken. Maar over de kans tot het volbrengen van de 172 kilometer in de Cric ben ik niet optimistischer geworden. Na  4 uur en 37 minuten op het zadel te hebben mogen zitten voor 120 kilometer had ik het echt wel gehad. Het idee er dan nog 50 km aan te moeten vastplakken, jaagt enige schrik aan.

Thuis gekomen de spulletjes voor de Velomediane tussen de post aangetroffen. Startnummer 1746. Wil dit nummer op 1 september de finish halen, dan zal er nog heel wat kilometers moeten worden gedraaien en uren op het zadel moeten worden doorgebracht. Of ik dat onder niet- vakantie omstandigheden kan opbrengen?  De tijd zal het leren.
Leo B Afro
 
 
 
(C) 2012 Toerfietsen met TC Rijnmond