Om 0945 precies zijn we gezamenlijk op weg gegaan naar Spijkenisse. Enkelen waren zo enthousiast dat ze tot de orde moesten worden geroepen. Er was ook nog even tijd om bij een supermarkt boodschappen te doen. Maar alleen Koos had zijn boodschappenbriefje bij zich.

In Spijkenisse was het vertrouwde parkeerterrein leeg. Iedereen keek (zonder verwijten) naar elkaar. "Ik had van jou verwacht dat jij de uitnodiging wel goed had gelezen". Op aanwijzingen van een PrcDelta renner hebben we ons rugnummer alsnog kunnen afhalen.

Volgens de organisatie kende ook deze editie van de TourDeRijke weer een enorme opkomst. Vorig jaar zag ik veel truien uit de naburige gemeentes. Maar dit jaar waren er op opvallend weinig truien plaatsnamen vermeld. Ik weet dus niet waar iedereen vandaan kwam. Er waren wel opvallend weinig deelnemers van TVP.

Nadat de onduidelijkheden over 75 km en 150 km deelnemers waren opgehelderd, was onze afvaardiging onverwacht opgesplitst in meerdere groepen. Na een stevige inhaalslag zijn we er alsnog in geslaagd om ons met elkaar voorin het peloton te herenigen.


De auto voorop was deze keer voorzien van een heuse speaker die de mensen langs de kant van de weg uitlegde wat hier allemaal aan de hand was. Zijn repertoire was helaas wat beperkt. Maar dat mocht de pret niet drukken. Want de TourDeRijke is er tenslotte voor de mensen langs de kant van de weg. De mensen die ons zo vaak moeten missen, omdat we al weer aan het fietsen zijn, en ons nu eindelijk een keer in actie kunnen zien. Zij konden zijn grapjes maar een keer horen.

De Spijkenisserbrug was voor de verandering deze keer geopend voor fietsers, en konden we zonder verder oponthoud richting Zwijndrecht en de Kuip rijden. De voorrijders waren deze keer ook goed geinstrueerd, zodat we niet verkeerd zijn gereden, en nergens hoefden te keren. Maar dat bracht voor mij wel een plasprobleem met zich mee.


Op een gegeven moment was de druk zo groot geworden dat ik het aandurfde om helemaal voorin het peloton uit te stappen. Op het moment dat ik mijn plaspauze kon afronden, slaagde ik er in om nog net bij de bezemwagen aan te haken. Stayerend achter de verkeersregelaars slaagde ik er in om binnen de 5 km weer bij mijn maten voorin het peloton aan te sluiten.


Daar heb je wel conditie voor nodig. Om gewoon mee te draaien in het peloton niet. Toch gaven enkele van onze afgevaardigden er de voorkeur aan om zich ergens achter in het peloton op te houden. Daar kon je volgens hen nog meer relaxed rijden dan voorin. Volgens mij heb je achterin niet in de gaten dat je elke keer weer naar achteren wordt gezet.

Bij de rustpauze zal de organisatie aan de beter geoefende renners verzoeken om zich meer achterin het peloton op te houden, en voorin het peloton ruimte te maken voor de minder geoefende renners. Ik heb toen niet gemerkt dat zich een grote groep renners voorin wilde melden, en ruimte wilde opeisen. Iedereen bleef rijden waar hij voor de pauze ook al reed.


Van de Kuip ging het vervolgens naar Erasmusbrug, Capelle, Vlaardingen, Maastunnel. Altijd weer een hoogtepunt tijdens de tocht. Omdat de voorrijders op aanwijzing van de politie de gelederen gesloten moesten houden, had iedereen lucht genoeg om zich als schoolkinderen te laten gelden.

Behalve de vertrekplaats was ook de catering anders georganiseerd deze keer. Maar daar kwamen we pas na 75 km achter. De typische wielrennersversnaperingen die bij de inschrijving (1030 uur) werden uitgereikt, bleken later ons lunchpakket te zijn. Maar eten werkt op een wielrenner als een rode lap op een stier, en wordt direkt verorberd. Ik heb verder niet gehoord of dit tot problemen geeft geleid. Meerdere mensen moeten wel heel erge dorst hebben gehad. Want de tour viel dit jaar precies op de dag waarop ook de zomer was bepaald (vrij naar Ed Aldus)

Ik heb een valpartij waargenomen. Overigens zonder veel erg. Toch bijzonder dat zo'n bij elkaar geveegde groep het er zonder al te veel pelotonservaring van af weet te brengen.

In Spijkenisse aangekomen, vragen we aan elkaar "wat nu". We besluiten om direkt op huis aan te gaan. Een simpel besluit dat door een ieder heel verschillend blijkt te worden geinterpreteerd. Enkelen blijven rijden in de geest van de TourDeRijke. Gewoon over de autoweg, en van verkeerslichten hebben we geen weet. Anderen zoeken direkt het fietspad op. En weer anderen denken beter te weten waar Schiedam ligt dan de rest. Voeg daar aan toe dat de een lekker wil uitbollen, en dat de ander alle in de loop van de dag opgekropte energie er uit wil gooien. En zo rijden zeven eenlingen terug naar huis. Jammer. Een onverdiend slot voor een verder goed georganiseerde dag.



Rechtsklik (save target as ...) op deze link voor de GPXfile.

Meer informatie over de TourDeRiijke op deze website

Wilco

****************************

De GPS route van Wilco is hier te bekijken

Gerard

****************************


Voorin is het een duwen en trekken, vooral op smallere weggedeelten. Voordeel is dat je niet zo vaak in de remmen moet knijpen en het hoho! geroep alleen maar achter je hoort golven.


Na de rust in Schiedam liet ik mij afzakken naar de staart van het peloton. Het parcours van de Maastunnel richting Rozenburg, over brede wegen en met de wind achter, ging wel erg makkelijk.







Na de Harmsenbrug het laatste stuk terug naar Spijkenisse over smalle dijkjes. De wind is nu tegen. Filevorming achteraan en hollen of stilstaan.


De inspanning was kennelijk dusdanig, dat ik bij Zwartewaal mijn gsmmetje niet meer stil en recht kon houden. Een paar honderd meter verder krijgt Wim een lekke band. Ik wacht even tot hij in de bezembus stapt om zijn band te repareren. Dan herhaalt zich het spel. Pezen met hulp van de motorvolgers om de achterstand weer goed te maken.



Met dank aan de organisatie en de verkeersregelaars...

Alle fotootjes staan hier.

Gerard