|
Tour de Force 14 juni 2008 |
|
|
14 juni, de dag nadat Oranje Frankrijk een pak slaag had gegeven, maar ook de dag van de Tour de Force. Vanwege de positieve ervaring in 2007 hebben Frank en ik (Theo dus) besloten om wederom af te reizen naar Barneveld om vandaaruit de 150 km te gaan doen.
Het begon goed; het materiaal was in orde, de moraal uitstekend en de
benen goed. Alleen de temperatuur liet te wensen over (een graad of
14). De eerste 75 km gingen prima en op een hoog tempo door Gelderland
richting de Posbank. Bij de derde (van de vierde) klim omhoog de
Posbank op, sloeg voor mij het noodlot toe; mijn benen blokkeerden
volledig. Terwijl Frank top was, ging het met mij steeds slechter. En
waarom? Geen idee. Misschien te slecht gegeten in de dagen ervoor,
misschien te hard van start gegaan, of zou het de fles Rose geweest
zijn die tijdens de memorabele wedstrijd Oranje-Frankrijk naar binnen
is gegleden? Wie weet.....
Maar het kon nog erger. Na de laatste Posbankklim begon het daarboven
te hozen, niet normaal meer. De lucht was zwart, het regenwater gutste
over de wegen en er leek geen einde aan te komen. Toch maar besloten
om, na een korte stop, door te gaan in de regen. Het werd koud.....12
graden en veel regen. Niet mijn favoriete weer. En we moesten nog 75
km!!! Geen regenkleding, korte mouwen en korte broek. Veel kleding kon
er dus niet nat worden. Maar wat we aan hadden, was dan wel binnen
no-time doorweekt. De spieren werden kouder en kouder, zelfs de botten
in handen en benen koelden erg af. De lol was er een beetje af. Dan ook
nog een lekke band....Wel eens geprobeerd met verkleumde handen????
Maar goed, in het kielzog van de Beer uit Vlaardingen terug gereden om
na een kleine drie uur in de zeikregen een heerlijke warme douche te
kunnen nemen. Op de terugweg in de auto, kachel hoog, ook nog in de
file......een klein uurtje stilstaan resulteerde wel in opgewarmde
botten. Maar goed, eens per jaar een slechte dag moet kunnen, is niet fijn,
maar ja, je doet er weinig aan. Volgend jaar gaan we het gewoon weer
doen.
Theo de Ligt
|
Ritverslagen 
