Zo'n elf clubleden namen deel aan deze bijzondere tocht, waarvan de GPS route hier te bekijken is.
Voor de verslagen van initiatiefnemer Theo, en van Wilco:
***
Theo:
Om half 9 stonden 8 Rijnmonders bij Hargasport klaar voor vertrek naar Spijkenisse om aldaar de Toertocht de Rijke te gaan fietsen. Van te voren werd er al gedacht dat dit geen makkelijke opgave zou worden; Er moest een kleine 150 km in 5 uur worden afgelegd. Zo’n 30 km/h gemiddeld dus. Geen kattepis….
Om 10 uur werden we (inmiddels waren er 11 of 12 Rijnmonders) afgeschoten om 5 minuten later de eerste rustpauze in te lassen; uiteraard ging de Spijkenisserbrug open….. Na dat de brug weer op z’n plaats was gezakt, gingen we voor de tweede keer van start. Het tempo zat er direct al aardig in. Een aantal van ons (laten we zeggen: de A-groep  ) wilden zich een beetje sparen en klommen naar voren om aldaar, in een strak tempo, de tocht te volbrengen. De rest, de X-groep  , fietste behoorlijk achteraan om juist daar de benen te laten werken. Vanwege het harmonica-effect van 300 fietsers op rij werd daar af en toe een tempo gereden van dik boven de 40 om vervolgens weer in de ankers te moeten. Zeer regelmatig moest de hartslag dus naar zone D99 gebracht worden om aan te pikken. Maar de X-groep deinst nergens voor terug. Terwijl de A-groep aan het uitrusten was (aan het sparen voor het clubkampioenschap??), ging de X-groep regelmatig als een speer. Laat die benen maar werken, daar zijn ze voor.
A-groep:
X-groep:
(foto's: www.tcvp.nl )
Na 3 uurtjes fietsen was het tij voor een zeer korte break. Prima, we mochten niet te veel afkoelen. Zo’n 10 minuten later (volgens de GPS) zaten we weer op de fiets. En jawel hoor, groep A weer vooraan en groep X weer achterin.
Als snelbleek dat we te hard gingen, we zouden te vroeg in Spijkcity terug zijn. Hierom werd er door de toercommissaris flink getemporiseerd wat leidde tot nog grotere harmonica-effecten. Ik heb meer remblok versleten dan in het afgelopen jaar. Echter moest er hierdoor ook regelmatig flink aan getrokken worden. Geeft niks, doen we graag.
Na een extra ingelaste pauze (om spijkcity de tijd te geven om ons te onthalen), gingen we terug naar Spijkcity en na een plaatselijk rondje was het klaar. Met 145km op de teller (incl woonwerkverkeer was dat voor mij 185km), een gemiddelde van 29,7 km per uur, een gemiddelde hartsslag van 127 bpm (welke zone dat is weet ik niet, daar is Wilco voor), een zeer goed en voldaan gevoel en best wel een beetje trots op ons, keerden we huiswaarts. Onderweg naar de tunnel kon de A-groep het niet laten om hun kunsten te vertonen; Dat kon ook makkelijk, zij waren uitgerust. Het is alleen jammer dat het voor hen niet heeft geholpen; Verslagen door Frans en Frans……
Volgend jaar doe ik in ieder geval weer mee en ik denk dat ik zeker niet de enige ben van Rijnmond. Maar dan gaan we natuurlijk wel met z’n allen achterin zitten knallen!!!!!
Fotootjes zijn te bezichtigen op www.tcvp.nl.
Groetjes,
Theo
***
Wilco:
Als een stel jonge honden gaan ze te keer. Nadat ze hun ereronde door Spijkenisse hebben gereden, en het (magere) applaus van het publiek in ontvangst hebben mogen nemen.
Als of ze de hele dag opgesloten hebben gezeten in een keurslijf dat hen niet paste, de afvaardiging van TCRijnmond. Wat heel treffend tot uitdrukking komt als ze met zijn achten in de lift van de Beneluxtunnel staan, en ruzie maken over wie op het knopje van de lift mag drukken.
Het pleidooi van Jan voor een cooling down wordt niet gehoord. Daarvoor heb ik, na 150 km te hebben op de reserve te hebben gereden, te weinig gevoel in mijn benen. Ik moet op mijn kilometertellertje kijken hoe snel we rijden. Want mijn hartslag blijft nog ergens steken in zone 100 - 120. De zone waarin we de hele dag hebben gereden.
Dat wil zeggen dat deel van onze groep dat in de voorhoede heeft post gevat.
We zijn als groep ergens halverwege het peloton gestart, met zo'n 150 renners voor ons.
Al na 200 meter koers wordt het mij duidelijk dat rijden in de achterhoede wel eens slopend zou kunnen zijn, wanneer ik met 40 km/uur weer aansluiting bij de kopgroep moet zien te krijgen.
Als we allemaal voor de geopende Spijkenisserbrug wachten, kan ik rustig mijn metgezellen voor de dag voorin het peloton kiezen. Al waar een stevige dame mij streng duidelijk maakt dat iedereen zijn plaats in het peloton moet houden. En er even later geen probleem mee heeft om de bochten krap te nemen.
Na de verwondering over het gezelschap waarin ik terecht ben gekomen, is er vol op tijd voor irritaties over mensen die hetzelfde willen als ik. Namelijk zo dicht mogelijk achter de voorrijders rijden.
En de posities moeten vaak worden verdedigd. Steeds rijden renners van achteren, buitenom naar voren. En bij de nadering van elke flessehals moet er worden geritst.
Van nature wil ik daar wel aan meewerken, maar blijk dan steeds een paar rijen achteruit te worden gezet. Terwijl ik Aart dan steeds verder naar voren zie verdwijnen.
Ondertussen verbaas ik mij over het schijnbare gemak waarmee zo'n onervaren peloton zich tussen het rijdende autoverkeer weet te begeven. Motorrijders die voor ons uit rijden, zetten het kruispunt af totdat wij zijn gepasseerd, waarna het autoverkeer weer zijn weg kan vervolgen.
De gevaarlijkste momenten doen zich voor als die motorrijders weer langs het peloton naar het volgende kruispunt willen snellen. Vooral als het tegemoetkomende autoverkeer niet is stilgelegd.
De eerste 100 km ligt het tempo prettig hoog. Zo hoog dat we op een gegeven moment 20 minuten voor op het schema liggen. Als gevolg waarvan de fans die we hebben opgetrommeld nog niet op de afgesproken plaats klaar staan.
Blijkbaar hebben meer mensen hun fans gemist, want in de Maastunnel schreeuwen we als kleine kinderen onze longen helemaal leeg.
(foto: www.toerclubhoogvliet.nl)
Als we het keerpunt in Brielle naderen, en we bijna thuis zijn, waag ik me achterin. Tenminste tot zo ver de achterrijders dat toelaten. Het is een prachtig gezicht om dat lint van 300 renners op en neer over de (smalle) Maasdijk nabij Zwartewaal te zien golven. Het lint moet op dat moment zeker 500 meter lang zijn geweest.
Ik heb vooral aan deze tocht willen deelnemen om een gevoel van vrijheid te ervaren.
Vanaf mijn fietspad van krap 1.25 m breed, met hinderlijke paaltjes, te krappe bochten, en langdurige stoplichten, kon ik jaloers naar die brede autowegen met hun ruime bochten kijken.
Maar aan het eind van de tocht moet ik vaststellen dat ik nauwelijks ruimte heb ervaren. Ik moest me voortdurend concentreren op de renners, links, rechts, voor en achter mij. Als de weg breed is, waaiert het peloton weliswaar uit over de gehele breedte van de weg, maar rijdt ik nog steeds schouder aan schouder. En als de weg smaller wordt, zorgen de stromingswetten er voor dat het fietsen tot filerijden wordt.
Het was een mooie ervaring.
Maar de volgende tocht gaat toch bij voorkeur weer gewoon door de polder met mijn clubje.
Wilco
***
(foto: www.toerclubhoogvliet.nl)
|
Ritverslagen 
