Die, op de openingsrit na, meer mensen aantrekt dan een gewone rit op een sombere zondag. Ondanks de sombere vooruitzichten op buienradar en co geven 15 renners (m zonder v) zich om 1100 uur zomertijd acte de presence op Hargasport.

Pessimist als ik ben, had ik al een ritverslag in gedachten voor een afsluitende rit op de parkeerplaats. Maar dat gedachtenspinsel kan nu gelukkig plaatsmaken voor een verslag van een heuse rit richting Kijkduin. Linksom.

Ook op de laatste dag van het seizoen wordt mij weer niet duidelijk hoe en door wie wordt bepaald waarheen we rijden. De geplande tocht naar Kinderdijk wordt op deze winderige dag te zwaar bevonden. En dus kiezen we er voor om de wind te trotseren in de duinen ??? Desalniettemin weten we de groep bij elkaar te houden, en komen we compleet aan in Maassluis.

Zulke gebeurtenissen horen blijkbaar tot de folklore van de slotrit. Zoals we ook afzien van de anders zo onvermijdelijke eindsprint. Onze kersverse clubkampioenen staan geen moment twijfel toe over hun status. De hele rit tonen zij zich goed van voren, en schromen niet om het peloton op een lang (gebroken) lint te trekken. Als nummer 2 van het kampioenschap rest mij alleen de taak om bij tijd en wijle de gaten dicht te rijden.

In de kantine vormt zich al snel een grote plas water onder onze tafel. Want vanaf Wateringen hebben we in de regen moeten rijden. Al dat leed is snel vergeten als er een pan soep op tafel wordt gezet zo groot als ik nog nooit had gezien.

30 liter soep met bruine bonen, gehakt, rookworst, enz. Genoeg soep om alle afgetrainde rennerslijven aan te vetten voor de aanstaande winter.

Toen ik wegging was daar nog de helft van over. Als Frans in een afsluitend toespraakje zegt dat we elke zondag blijven fietsen, is dat voor de aanwezigen geen aanleiding om een kop soep extra te nemen. Uit de stille reacties meende ik te kunnen afleiden dat de beslotenheid van de sportschool door velen een meer aantrekkelijk alternatief wordt bevonden.

Wilco