TC Rijnmond op Mallorca. De clubkleding zat in de was, maar verder was alles OK. Mooi weer, fraaie routes en prachtige ritverslagen:
In de veronderstelling dat het volk van Nederland belangstelling heeft
voor de Spaanse heldendaden van de koene pedaalridders van de TCR en
in de wetenschap dat Mart Smeets niet beschikbaar is wegens wat
onbeduidende koersjes op het Europese vasteland, hierbij via deze weg
een verslag van de TCR-ploeg op Mallorca. Voor deze meerdaagse koers
zijn geselecteerd:
Sake: ploegleider en bekend om het laagste rendement als het gaat om
praten en naar geluisterd worden.
Aart: financieel genie, hier vooral
bekend van zijn vraag “hoe werkt een pinautomaat?”
Frank: onzichtbaar
tijdens de koers maar daarbuiten nadrukkelijk aanwezig, coureur met de
grootste mond en buik.
Ton: fietsend met bijzondere constructie voor
zijn herstellende rechterpols. Coureur met grootste
doorzettingsvermogen.
Peter: vers ingevlogen vanuit Napels en meest
gestroomlijnd. Verwachtingen omtrent hem zijn hoog gespannen, m.n. bij
de rondemissen.
Leo: peddelt lekker mee en zorgt voor de verslaglegging.
Dit gezelschap is aangevuld met een viertal collega’s van Frank. Indien
de uiteenlopende karakters van deze collega’s overeenstemmmen met het
productenscala van Kemira kunt u daar voor alles terecht.
Tenslotte zijn
daar nog een René (geen grammetje teveel) en Evert, onze gele trui
kandidaat.
Dag 1
Tijdens de eerste koers donderdag over een kleine 100 km,
werden de col Randa en het daarbovenop gelegen klooster aangedaan. Met
een temperatuur van goed 20 graden en een matig briesje was het voor de
ploeg goed toeven. Jammer dat op de Randa plotsklaps mist op kwam zetten
en de temperatuur net zo snel daalde als de ploeg naar beneden stoof.
Alleen Aart had geen windjack bij zich (nog wat onervaren in dit soort
koersen) maar klaagde daar niet over.
Via Lhucmajor trok de ploeg dicht
aaneen gesloten richting Sa Rapita waar aan de kust in een sjieke
bedoening een zonovergoten lunch werd verorberd. Opvallend was dat juist
hier de op de fiets onzichtbare renners hier weer wat praatjes kregen.
De laatste 30 km gingen in gezwinde spoed. Af en toe viel het groepje
uiteen maar de koers werd regelmatig geneutraliseerd zodat de minder
getrainden weer bij konden komen.
Het avond- en nachtleven van deze superatleten stond in schril contract
(of juist niet) met de prestaties op de weg. Pakweg half 10 lagen de
meesten op bed. Enkel Sake werd nog gesignaleerd, trots rondlopend met
zijn laptopje waar vrouwtjelief al hyvend op te zien was. Ook voor mij
voldoende reden om maar naar bedje te gaan.
Dag 2
Om 8 uur ontbijt en om half 10 op de fiets. Ton liet zijn verstand zegevieren en lastte een rustdag in. De overige 11 coureurs (Peter meldde
zich donderdagavond rond een uur of 10 in het hotel) koersten voor een
met GPS uitgezette tocht van rond de 130 km richting Palma.
Langs een
mooi, maar smal, strak langs de kust lopend, fietspad ging het tegen de
ferme wind in. Na Palma begon het betere klimwerk, de groep kreunde
kraakte en stopte plotsklaps na een kilometer of 20. De door ons
begeerde col was afgesloten ivm een evenement van oude raceauto’s.
Daar
had de GPS niet in voorzien. Arie, “Master of GPS” toverde alras een
andere route te voorschijn en daar ging de pedalisten weer. Circa 10 km
door het door het vele verkeer, afslagen en rotondes onveilig
bedrijventerrein met dito veel gevloek, gezucht en gesteun. Gelukkig
kwamen we naar verloop van tijd weer in het plattelandsgebied en het
klimmen mocht nu echt beginnen.
Na verloop van tijd werden we voor een
andere col wederom geconfronteerd met afsluitingen wegens dat mallotig
spektakel. Onze koers kwam nu toch werkelijk in gevaar. Besloten werd te
kiezen voor een meer naar het westen gerichte route. Prachtige
vergezichten van kliffen, bossen, blauwe Middellandse zee en even blauwe
luchten in combinatie met afwisselend klimmen en dalen. Op menig plekje
werd gestopt voor een fotoshoot. Uiteenlopende trainingsniveau en
ambities begon toen toch wat op te spelen.
Onduidelijkheid omtrent een
mogelijk doodlopend weg brak ten slotte de groep in tweeën. Peter,
Evert, René en uw verslaggever kozen voor de route die na een 20km zou
kunnen doodlopen. De rest ging terug naar een restaurantje dat even
daarvoor was gepasseerd. Mijn groepje genoot nog wat langer van deze
majestueuze fietsroute. Wat mooi en wat voelt dat fietsen daar dan
lekker.
We stuitten inderdaad op een blokkade wegens een wegverzakking maar
met enig gewandel en gesjouw door een bos kwamen we weer op het juiste
pad. Wel wat een gedoe maar beter dan 20 km terug. Via Andratx, Calvia
en de Col de sa Creu (Evert lekke band) kwamen we terug in Palma. Langs
de mooie autovrije boulevard reden we met de wind in de rug naar het
hotel waar onze fietsmaten al bij het zwembad lagen. Ruim 110 km in de
benen en alweer een mooie dag.
Leo
Dag 3
Met elf man vertrokken we tegen half tien uit het hotel richting Port de
Soller. Iets later dan gepland aangezien Frank het nodig vond om met
grof geweld een ventiel uit zijn band te trekken. Leo ontbrak vandaag;
hij wou zijn benen wat rust gunnen en ging naar Palma.
Het plan vandaag was eerst naar Soller te fietsen via de Coll de Soller
en dan te lunchen in Port de Soller. Vervolgens met de boot naar Sa
Calibra en vandaar omhoog te klimmen en met grote boog terug naar het
hotel. Volgens de planning zo’n 120 km.
De eerste kilometers vielen erg tegen. De benen waren nog moe, koud en
stijf en menigeen hield zijn hart vast voor de rest van de dag. Gelukkig
ging het na een half uurtje een stuk beter.
Arie had de route weer perfect voorbereid. Handig zo’n Garmin! Alleen
jammer dat informatie over opgebroken wegen niet online wordt
doorgegeven; na ruim een uur fietsen moesten we daarom toch een andere
route kiezen. Dan maar via de hoofdweg naar Soller.
Door het vals plat omhoog en de tegenwind lag het tempo niet zo hoog.
Hierdoor kwamen we nog redelijk relaxed aan bij de voet van de Coll de
Soller (5,5 km klimmen met 5-6 %). Het klimmen ging goed; ook bij Ton
die ondanks zijn ‘handicap’ zeer vlot de berg ging. De afdeling was een
stuk lastiger voor hem.
In Port de Soller bleek dat de boot niet zou varen vandaag
(voorseizoen?). Deze tegenslag was snel vergeten op het heerlijke terras
bij deze idyllische baai. Nieuw plan maken dus: de kustweg via
Valldemossa , vervolgens naar Palma en langs de kust weer terug.
De kustweg was het hoogtepunt van deze dag. Heerlijk glooiend lang de
kliffen, door mooie dorpjes en langs prachtige vergezichten. Omhoog, omlaag,
omhoog, omlaag, omhoog, omhoog, omhoog, er kwam geen einde aan. Vanaf
Valldemossa ging het alleen nog maar naar beneden. Eigenlijk zo’n 30 km
uitrijden dus. Na zo’n 110 km en een kleine 5 uur fietstijd waren we
weer in het hotel terug.
Peter
Dag 4
Wie verwacht in deze verslagen informatie te vergaren op over het
uitgaansleven in S’Arenal moet ik teleurstellen. Vlak bij ons hotel
bevindt zich een gigantisch café (op begane grond gelegen Bierkeller
met twee beeldschermen van ieder zeker 10m2 waar de hele avond
schlagermuziek wordt gedraaid) maar getuigenverslagen van wat zich daar
voordoet, hebben we nog niet ontvangen.
En hoewel de rondemissen om ons
hotel cirkelen, concentreert de aandacht zich voor 100% op het fietsen.
Voor zover het hotel al wordt verlaten voor een kopje koffie elders,
om 10.00 uur is iedereen terug. De meesten zitten na het eten met het
voeten op tafel nog wat na te praten (Frank, Ed, René, Anton, Aart),
zijn met hun PC in de weer (Martin, Arie, Sake en Leo) of gaan direct
naar de hotelkamer om te slapen enzovoort (Evert). De enkele
intellectueel (Peter) leest een boek. Ton heeft de SUDOKO ontdekt en zit
al na twee dagen op niveau sterretje 3.
Vandaag was het weer zelfs nog beter dan gisteren omdat de wind,
tenminste in de ochtend, nagenoeg afwezig was. Omdat de meesten al drie
dagen achter elkaar gereden hadden, kwam bij het ontbijt (9 uur
zomertijd) al snel de wens boven er een rustig dagje van te maken. Arie
had daar de avond tevoren al op geanticipeerd en toverde aan tafel op
zijn pc alras een route van 65 km en een van 130km te voorschijn. De
drie beschikbare gps apparaten werden gevuld en om 10.00 uur vertrokken
we gezamenlijk richting Llucmajor.
Bij het eerste heuveltje speelde het
zuur in diverse beentjes al snel op. Het au en oei was niet van de
lucht. Mogen de lichamelijke krachten echter wat zijn weggeëbd; de
geest van de mannen is onverminderd sterk zodat er, zij het wat rustig aan,
gewoon werd doorgereden. Onderweg mochten we ons nog vergapen aan een ons
inhalende wielrenster wier puntige ruggengraat zo wat dwars door haar
shirt heen stak. Uit medelijden had je haar je laatste boterham willen
geven.
Nadat we hier van waren hersteld kwamen we snel op een van die geweldige
fietspaden die het leven van de fietser in Mallorca zo veraangenamen.
Een circa 10 meter brede perfecte asfaltweg met aan weerszijden een uit
losse stenen opgebouwd een meter hoog muurtjes met soms nog een hekje
erop. Door het weinige verkeer op deze wegen, het veilige asfalt en het
beperkte aantal zijwegen dat er op uitkomt, heb je alle tijd om over
de stenen erf-afscheidingen heen te kijken en het mooie landschap in je
op te nemen.
Na circa 15 km arriveerden we bij Llucmajor. Bij een benzinestation
splitste de groep. Degenen die er een rustdag van wilden maken gingen
noordwaarts terug richting hotel. Evert, Ton, René, Peter en ik waren
om uiteenlopende redenen minder toe aan een rustdag en togen verder
oostwaarts richting Felanitx.
Door falen van de gps (of was het wederom
een afgesloten weg? ) lukte het niet om op een mooie route uit te
komen. Via de grote weg werd in hoog tempo via Campos del Puerto naar
Felanitx gekoerst.
De fietsstrook waar deze wegen beschikken, zijn
een kleine meter breed maar aan de linkerzijde voorzien van kattenogen
waar je niet over heen wil rijden. Aan de rechterzijde houdt het asfalt
abrupt op begint 30 cm lager de onderlaag. De witte streep die de
fietsstrook scheidt van de autoweg is voorzien van ribbels waar je
evenmin overheen wil rijden. Als je dan met 5 man in elkaars kielzog
loopt te jakkeren, moet je continu goed opletten.
Na Felanitx gingen we
aan op het klooster van San Salvador. Een beklimming van zo’n 500 meter
over pakweg 4,5 km met op het einde als beloning een uitzicht over de
laagvlakte en de zee. Ton, René en Peter deden het rustig aan. Evert
ook maar die kwam samen met de uitgeputte Leo, die nog wat energie kwijt
moest, wat eerder aan.
Boven werden bidons gevuld, lunches genoten en vonden fotoshoots plaats.
Na een klein uurtje daalden we via dezelfde weg af en werd via de grote
weg (de gps-en lieten ons wederom in de steek) terug gekoerst naar
Campos del Puerto. Daar zochten we wat uitgebreider naar het mooie
weggetje en dat werd beloond. Met toch wel een aardig windje tegen
gingen over een glooiend landschap en ruim een 10 km uitrijdend over
een mooie dalende weg richting S’arenal, en maakten we de 130 km vol.
De herstel-heren (Leo had zich al hersteld) reden in een naar eigen
zeggen straf tempo naar het klooster dat donderdag ook reeds was
aangedaan. Nu via de zuidelijke zijde (nog steiler, 13%!!!). Frank moest
afstappen maar dat is geen schande met de prestaties die eerder
geleverd waren.
Boven bij het klooster werd langdurig gelunched. Frank
was inmiddels ook boven. In rap tempo, met Aart lang op kop, ging het
hotelwaarts.
Bij de stalling aangekomen bleek dat deze tussen 1 en 2
uur was gesloten. Om de tijd wat te doden besloot men naar de
fietsenwinkel te gaan. Voor de etalage staande ging plotsklaps het
toegangshek dicht. Het verdere herstel dreigde achter de hekken te
moeten plaatsvinden. Gelukkig was de slotenmaker erbij en met de
fietsen in de hand ging het door de lobby van het hotel, langs het
zwembad naar buiten. Een zucht van verlichting ging door de gelederen.
Ontsnapt!!
Het echte herstel vond vervolgens langs de het zwembad
plaats. Het echte schrikmoment was toen Sake voorzien van een goddelijk
lijf boven een vuige zwembroek het water in dook. Met de volgende dag de koninginnerit voor de boeg werd er bij het
avondeten flink gebunkerd. Het was weer een mooie dag.
Met kusjes aan alle vrouwelijke leden; jullie clubgenoten in Spanje.
Leo
Dag 5
De voorlaatste dag begon zoals alle eerder dagen met een en vakkundig op
maat gemaakte route door Arie. Tom Tom is door ons allen omgedoopt in Arie Arie. Naadloos weet hij alle
klaagzang en sterke verhalen te vertalen in routes waar een ieder zich
in kan vinden. De routes doen via rustige wegen de mooiste plaatsen van
het eiland aan.
Vandaag was de Koninginnerit gepland 145 km met 2700 hoogtemeters. Dat
is al een hele kluif als je hier uitgerust aan kan beginnen. Maar als
deze wordt voorgeschoteld op de 5e aaneengesloten dag waarin gemiddeld
100km en een alpe duezje aan hoogtemeters is afgelegd was voor enkelen toch
wat te veel van het goede. Voor hen was een alternatieve route gemaakt
waarin de afzink en beklimming van de Sa Calobra ontbrak. Wat
resulteerde in een route van 130 km met 1700 hoogtemeters.
Om een wat
saaier stuk te vermijden en wat extra kilometers te besparen, werd een
30 km per trein afgelegd. Uitgestapt werd in Inca en gezamenlijk werd de
Col de Sa Font beklommen . De beentjes waren beproefd en een ieder kon
kiezen waar zijn voorkeur naar uitging. Na deze beklimming oogstte Frank van een local nog applaus voor de
prestatie dat hij met zo’n postuur nog zo’n snelheid kon ontwikkelen
bergje op.
Aart, Arie, Evert, Leo, Martin en Peter wilden de beklimming van de
afdaling en beklimming van de Sa Calobra niet missen en kozen voor de
zwaarste variant. Wat beloond werd met een prachtige afzink en mooie
foto’s in de kloof op zeeniveau bij Torent de Pareis.
Zijn er gelukkig
tot dusverre geen ongelukken te melden; Aart presteerde het om in een
toeristische, niet voor fietsers toegankelijke, doorgang aan de monding
van de Torrent de Pareis bij een snelheid van 2 km p/u zijn knokkeltjes
te schaven aan de tunnelwand. Arme Aart. Toen het bloeden was gestelpt,
begon de zwaarste beklimming van deze fietsvakantie. Rond de 45 minuten
mocht men gemiddeld hiervan genieten.
De anderen lieten dit gebeuren rechts liggen en dachten te mogen gaan
genieten van een weldadige afdaling. De windjackjes werden aangedaan
maar helaas; na 100 meter dalen bleek dat er eerst nog zo’n 5 km moest
worden geklommen. Hierna volgde een 13 km lange mooi lopende afdaling
naar Sóler waar de stuurmanskunsten konden worden getoond. Uiteindelijk
belandde men op een zonnig terras met prima view aan de jachthaven van
Sóller.
Via de telefoon en sms werd nog geïnformeerd op welk moment de terrasjes
door beide groepen werden verlaten zodat mogelijk een samensmelting kon
plaatsvinden. De afstand tussen beide groepen was echter te groot,
zodat sterke verhalen pas bij het avondeten konden worden
uitgewisseld. Sake deed daar niet aan mee. Zelden iemand zo mooi afwezig
aan tafel zien zitten. Aan tafel was ook bij anderen de slijtageslag
goed waarneembaar. Zelf van bezoekje aan de sauna werd afgezien.
En dat was weer de 5e dag,
Ton
Dag 6, dee laatste fietsdag
Voor de laatste dag geen 'grande finale' maar een rustige wandel-etappe.
Na de vermoeingen van gisteren had ook iedereen weinig zin meer om
'erg diep te gaan'. Natuurlijk had Arie Arie weer wat moois voorbereid.
Het plan was om door Palma naar de Coll de la Creu te rijden en dan om
de noord door de zuid-west punt van Mallorca terug naar Palma. Onderweg
zouden we nog een paar kleine colletjes tegenkomen…..
Het weer was uitstekend: zonnig en een graad of 18. Wel een harde wind
vandaag! Rond 10 uur vertrok de hele groep vanuit de fietsenkelder van
Hotel Playa Golf. Ik kan dit hotel overigens aan alle lezers van harte
aanbevelen. Het eten is uitstekend en er is volop keuze, prima faciliteiten,
binnen- en buitenzwembad en een bewaakte fietsenstalling. En dat voor
circa 30 euro per dag (incl. eten). Niet te geloven!
Met twaalf man door een drukke stad als Palma rijden is een avontuur op
zich. De truc is vooral midden op de rijbaan te rijden en je plek te
claimen. Zodra we de stad goed en wel uit waren begon na zo’n 20 km het
klimmen. Wat vielen die eerste kilometers tegen! Gelukkig was Sake
bereid de eerste helft van de klim het peloton aan te voeren . Wat kan
die man klimmen. Respect! De Col de la Creu slingert zich door een
prachtig natuurgebied omhoog naar zo’n 600 meter. Natuurlijk ging Leo
weer voor de bolletjestrui. Ditmaal op zijn hielen gezeten (of was het
net andersom) door René en Arie.
Na de beklimming was het nog ongeveer 20 km - vooral dalen - naar
Puigpunyent. Het zou een rustige dag worden dus hoog tijd om te gaan
lunchen. Al zoekende naar een restaurant zowaar nog een tweede
‘valpartij’. Dit keer niet met 2 km/u maar met 1 km/uur verloor Leo zijn
evenwicht, greep zich vast aan een bordje ‘verboden fietsen te
parkeren’ (dat spontaan brak) en lag op zijn plaat. Gelukkig bleek het
bij deze twee incidentjes deze vakantie.
Volledig uitgerust en met een goede lunch achter de kiezen gingen we op
weg naar de laatste klim. Ook deze werd zonder problemen genomen,
gevolgd door de allermooiste afdaling van het eiland langs de Torrent de
son Vic. De afdaling bleef maar doorgaan totdat we ons uiteindelijk
weer op de autoweg terug naar Palma bevonden.
Hierbij begon de inhuldigingstocht van de 12 fietshelden. Soepel
meerijdend met het stadsverkeer en handig tussen de files laverend op
weg naar het ´fietspad langs de kustlijn´. De laatste kilometers terug
waren een makkie met die harde wind in de rug. Drie keer trappen en we
waren weer terug.
Afsluitend nog een lekkere ijssorbet op de boulevard.
Met een kleine 80 km op de teller zetten we de fietsen definitief terug
in de fietskelder.
Peter
Epiloog
De laatste avond werd op een vrolijke manier afscheid genomen van
Mallorca. Met het fietsen achter de rug kon op een gepaste wijze de
nabijgelegen Bierstube worden aangedaan. Je moet toch ook iets van de
cultuur van het eiland hebben opgesnoven. De enorme hal was voor de
helft gevuld met Duitsers die op een enorme schermen naar de wedstrijd
Bayern Munchen tegen Manchester United keken. De mannen van Van Gaal
stonden op achterstand dus dat was lekker rustig.
Omdat het nog voor
tien uur was genoten we eveneens van het “Happy Hour”. Iedere consumptie
werd gratis verdubbeld. Nadat de Duitsers in de laatste minuut
scoorden, was de wedstrijd afgelopen en traden we het meer naar
binnengelegen gedeelte van de bar binnen. Een smsje naar Sake dat het
hier leuk was, leidde er toe dat ongeveer de helft van de ploeg zich verzamelde rond een grote stevige tafel. Al snel kwamen
hierop de bieren, de cola´s en het water voor Sake. De schlagermuziek
deed de rest en het gezelschap raakte al snel in een vrolijke stemming.
Belangstelling van het vrouwelijk schoon, eentje dan, liet niet lang op
zich wachten en niet veel later werd er gedanst. Gelukkig was Patricia
zo vriendelijk om aanwezige fietsmaatjes, het werden er wel
steeds minder, in het gesprek en gedans te betrekken. Vanzelfsprekend
werd alles op foto´s vastgelegd zodat ook de coureurs die vroeg naar
bed waren gegaan de ochtend daarop kennis konden nemen van de aandacht
die de toppertjes uit de ploeg die nacht hadden gekregen. Om vier uur,
met een Grosse Bratwurst achter de kiezen , zochten ook de diehards hun
mandje op.
De volgende ochtend, de dag van het vertrek, werd en rond half 9
gezamenlijk ontbeten, al waren de hoeveelheden een stuk minder dan de
dagen daarvoor toen er calorieën moesten worden getankt voor de zware
trainingstochten. Nadat de race-fietsen om pakweg 10 uur opgehaald
waren, werden in diverse groepjes gewandeld, rondgelummeld en gekletst
op terrassen. Zo´n beetje als de doorsnee vakantiedag van menig toerist
eruit ziet.
Het was wat frisser dan de dagen daarvoor maar in het
zonnetje en een beetje uit de wind was het in korte broek nog best uit
te houden. Om half drie stapten we in de bus die ons naar het vliegveld
bracht en met een klein half uurtje vertraging vertrokken we om kwart
over 5 uur richting Flughaven Niederrhein. Een emotioneel afscheid
volgde.
Resumé
Het was een geweldige week waarbij in geweldig weer, in een prachtige
omgeving, op incidentele schakelproblemen van enkelen daargelaten, tussen de 700 en 800 km is gefietst en circa 7500 hoogtemeters
zijn genoteerd. Op de drukke streek rondom Palma na, kan je onder deze
omstandigheden, spreken over een paradijs op aarde voor de toer-en
racefietsers.
Evenzeer kan positief worden geoordeeld over de ploeg. Zij zijn klaar
voor het komend seizoen. Gaandeweg is er een teamspirit ontstaan waar
menige profploeg jaloers op zal zijn. De TCR-leden sleepten elkaar door
de zwaarste cols.
Ton´s pols zorgde aan zijn kant voor wat beperkingen
maar met bewonderswaardig doorzettingsvermogen, wat lef en een steeds
betere pols heeft hij bijna van alles mogen meegenieten. Wie had dat
vooraf gedacht?
Aart deed het in de bergen boven verwachtingen. Met zijn
lange ranke postuur al van verre te herkennen en menig wielrenster
probeerde zolang mogelijk in zijn zadel te blijven.
Leo deed ook lekker
mee, naar boven ging prima maar door zijn beperkte daaltechniek was hij
vaak toch als laatste beneden. Peter had behoorlijk last van verkoudheid
en kon daardoor niet het vermogen leveren dat we van hem gewend. De
laatste dag ging het al veel beter en arriveerde hij als eerste boven.
Met zijn in een eerdere trip opgedane kennis van het eiland, van grote
waarde ook voor het uitstippelen van de mooiste routes.
Sake is de meest
nadrukkelijk aanwezige renner. Is het niet van de foto´s die hij op of
naast de fiets aan het maken is, dan is het wel van het gefladder met
zijn armen, het dansen op tafels of het als een gek aan kop rijden om
zich daarmee in tien minuten volledig op te blazen. Totaal verrot komt
hij boven om na 5 minuten weer de meeste praatjes te hebben.
Frank
fietst door zijn massa eigenlijk in een andere categorie. De beklimming
van de cols kost hem waarschijnlijk twee keer zo veel energie als de
rest maar van opgeven wil hij niet weten. Altijd zijn woordje klaar en
ook goed voor de teambuilding.
Daarmee zijn we ook bij het
Kemira-smaldeel beland.
Ed is onopvallend aanwezig maar laat zich bij
tijd en wijle nadrukkelijk zien. Met relatief weinig trainingskilometers
had hij het af en toe moeilijk in de bergen maar zijn langdurig
kopwerk op de laatste dag op de boulevard van Palma maakte een
onvergetelijke indruk.
Voor Anton gold eveneens dat hij zijn eerste
echte fietskilometers dit seizoen in Mallorca maakte. Kwam dus van ver
maar gaf nooit op. Dit in combinatie met zijn fraaie zittechniek maakt
hem tot een renner waarmee in het seizoen zeker rekening mee moet worden
gehouden.
Martin kent ongeveer het zelfde probleem als Frank maar een
maatje minder en is ook een maatje kleiner. Niet wat aanwezigheid
betreft want niemand die tijdens het fietsen zoveel aan het woord was
als deze gewezen toptriatleet. Fietste ook makkelijk naar boven.
Arie
tenslotte is, naast een begenadigd fietser, de grote leidsman als het
gaat om de uit te zetten koersen. Deed in die hoedanigheid ook het
meeste kopwerk en was ook het meeste de pc in de weer. Had ook de regie
over de foto-uitwisseling.
Met deze delegatie, meestal rijdend in de
outfit van het bedrijf, heeft Kemira in Mallorca een buitengewoon goede
indruk achtergelaten. Betrokkenheid, trots, visie; zulke medewerkers
zijn buitengewoon geschikt voor dergelijke promo-projecten.
Evert is de meest serieuze sportman van het gezelschap. Leeft op
trainingsschema’s en gaat vroeg naar bed. Fietst de rest van het
gezelschap desgewenst met twee vingers in zijn neus voorbij. Was het
meest achterin het peloton te vinden maar kon geprikkeld worden tot het
doen van kopwerk.
Lichtgewicht baanrijder René tenslotte kwam bijna uit
het niets maar ging met de dag beter rijden. Kon op het einde klimmen
als de beste. Echte techneut die enthousiast o.a. over fietstechniek kan
verhalen. Doet het onverwacht ook goed in Bier-stuben.
Behalve de mooie omgeving en het zalige weer was het dus ook nog eens
een gezellige gemêleerde ploeg om mee te fietsen. Met ook nog eens geen
ongelukken en of incidenten was het een perfect uitje.
Dank gaat uit
naar echtgenoten & vriendinnen die ons deze week gunden, Hejatours
voor het idee en bovenal Sake voor de organisatie.
Het voorjaar is begonnen en laat de kilometers maar komen!! Wij zijn er
klaar voor.
Leo
|
Ritverslagen 
