Foto: http://www.fietschallenge.nl/
TC Rijnmonder Vincent heeft afgelopen zondag de Shimano Fiets Challenge gereden. Zijn verslag volgt hier:

Ik ben net aan mijn tweede kratje bier begonnen van vanavond dus als er spelfouten in dit stukje staan komt dat door mijn enigszins beschonken toestand.

Zoals voorheen was er namelijk dit jaar ook weer de fietschallenge op de eerste zondag van mei. De start- en finishplaats waren iets gewijzigd maar het parcours gaat nog steeds door Zuid Limburg en de Voerstreek.

Zaterdag ben ik al vertrokken, 's nachts heb ik overnacht op de camping Cottessenhoeve en vandaag was het dan. Ik stond vroeg op en traditiegetrouw was ik veel te laat aan de start in Vaals, wat wel bleek toen ik maar net het startvak in kon komen. Ongeveer 1500 man aan de start, waaronder aardig wat toerders maar ook een aantal profs zoals Leon van Bon, Marc de Maar en Aart Vierhouten. Na de start reden we direct de Vaalserberg op naar het Drielandenpunt. Gezien de lastige afdaling naar gemmenich probeerde ik zover mogelijk naar voren te komen, maar ik was niet de enige.

Het veld verbrokkelde wel voldoende en na de afdaling volgde na 20km de eerste scherprechter de Kinkenweg. Daarna was het kadf wel een beetje van het koren gescheiden en reed ik in verschillende groepen verder. Het is namelijk continu een kwestie van groepen die in en uit elkaar schuiven. Net als bij onze club wil ook iedereen vooraan en niemand achteraan rijden. Het uit zich alleen iets anders. Achteraan loop je toch continu het risico dat je eraf waait en juist de groepen zijn belangrijk.

Je moet namelijk vooral niet te vaak naar je kilometerteller kijken want die staat continu achterin de 30 (tenzij de weg omhoog loopt natuurlijk). En ik wordt daar alleen maar zenuwachtig van.

Maar het gaat zo dus verder, we rijden al 50km als ik Klaas ineens zie. Goh, het wordt nog gezellig ook. Onder het fietsen vertel ik hem hoe leuk het Zwarte Woud is terwijl hij vraagt of ons gemiddelde nog boven de 32km/h is. Ik roep naar Aart Vierhouten dat hij wel wat meer kopwerk mag doen en niet zeuren over je gekneusde ribben, dat is al weer 3 weken geleden! 

Er zijn ook 2 echte bevoorradingen de eerste na 75km, ik check de bidons even, heb nog een volle en rijdt dus verder. Een gelletje gaat al fietsend naar binnen. Even later haalt de groep me weer in en er valt een gat voor me, niet in paniek raken denk ik nog en inderdaad even verder rijden ze verkeerd. De pijlen zijn ook niet best. Nadeel van de tocht is dat iedereen (om mij heen althans) te veel met tijden en gemiddeldes bezig is, waardoor ze halsbrekende toeren uithalen om weer op de route te komen. Ik wil alleen in een snelle groep blijven rijden met zoveel mogelijk snelle mannen voor me.

Bij neufchateau rijd ik weer alleen achter een groepje aan als ik voor me iedereen linksaf zie slaan. De pijl wijst echter naar rechts en dus ga ik daar toch maar heen. Achter me rijd alles maar achter me aan. Op de top in Neufchateau (prachtig uitzicht) haalt klaas me weer in die zegt dat ze allemaal dankzij mij goed zijn gereden. Het is bijna roerend om te ervaren als alle fietsers zeggen dat ze me na de koers een biertje trakteren en ik zie toch wel 50 man om mij heen 

Les Waides krijgen we kado en zo gaan we naar Ulvend en Maboges en bij Teuven gaan we nederland weer in. Bij de belangrijkste kruispunten staan gelukkig verkeersregelaars. Klaas wil weer weten of ik ook denk dat we heel erg snel gaan rijden. Ik vind het wel best, al 105km gereden, nog geen kramp en een bidon over. Wat is het gemiddelde nu? Het brengt vast ongeluk om dat te willen weten. Bij een gevaarlijke afdaling naar Slenaken raak ik de groep weer even kwijt, maar bij Banholt ben ik er gelukkig weer bij. Ik kijk wel af en toe naar de teller en daar staan krankzinnige waarden op. Vaak 40, soms wel 45 en als ik weer eens een gaatje dicht moet dichtrijden na een beklimming 55km/h. En je merkt er helemaal niets van. Gewoon buitenblad erop en malen maar.

Bij de Loorberg heb ik na 127km de eerste krampaanval, maar dan is het niet ver meer. Alhoewel.......... de organisatie heeft in haar wijsheid bepaalt om ons het laatste stuk nog over de camerig, pas van Wolfhaag te sturen en de finish is getrokken op de Vaalserberg.Het is nu nog een kwestie van tempo houden en boven komen. De tweede bevoorrading hebben we nooit meer gezien, ach met wat selfsupporting en parcourskennis kom je er wel. De organisatie had hoe dan ook wel wat beter mogen zijn, maar desondanks was dit het waard om naar Limburg te reizen.

Na krap 5 uur rijd ik dan weer over de finish. Uiteindelijk heb ik 148km gereden (met 2250 hoogtemeters) in 4 uur en 41 minuten, 31,3km/h. Ik ren nog even gillend van enthousiasme met mijn kilometerteller in de lucht door het promodorp en haal nog een bidonnetje sportdrank. het was een leuk weekend.