|
Donderdagavondrit 24 mei 2007 |
|
|
En zo was ik al een weekje ziek toen het weer tijd was voor de clubavondrit van TCRijnmond. De snelle jongens gaan fietsen en dat is in mijn huidige toestand toch wel een beetje uitkijken. Ik wil graag fietsen, maar het is ook wel leuk om met de groep de finish te bereiken.
Vandaag dus maar eens geen initiatief. Om dit voor elkaar te krijgen neem ik de hele trukendoos van mijn goede Belgische kennis Fons M. mee (u weet wel 'de tien tips om de Marmotte te winnen; ik was nooit de sterkste die dag, maar ik won wel').
Aangekomen bij de club ben ik niet ontevreden over de opkomst. We hebben Koos ("the Wizard!") P., Ton vd G., BoB (de fles whiskey zit al in mijn achterzak zodat ik altijd een excuus heb om me door hem naar huis te laten brengen) en natuurlijk Wilco. De laatste heeft een zeer merkwaardige panne en kan meteen weer door naar huis, zonde. En toen waren er nog 4.
Ok, goed onthouden, in het laatste wiel blijven zitten, niet te veel naar voren rijden, als je per ongeluk op kop komt het tempo volledig laten wegvallen zodat een ander het vanzelf weer overneemt en af en toe een gaatje laten vallen dat je dan weer heel moeilijk dichtrijdt zodat niemand in je wiel wil zitten. Het is overleven en de sterkste zit niet altijd in de kopgroep.
Het begin is veelbelovend, want tot Kethel rijd ik in een ouwe jongens krentebroodtempo op kop. Eén van de jongens gaat nog ongelukkig onderuit, maar gelukkig zonder erg.
Bob rijdt veel op kop en kijkt (terecht) ook veel om, want wie gaat overnemen. Ik blijf heel rustig zitten, elke seconde is er weer 1. Volgende week kan ik ook nog op kop rijden. We rijden langs de Schie, waar ik nog wel even op een geschikt punt op kop kom. Na een lullige bocht de dijk af en ik zit weer achterin. Perfect parcours, Ton V.!
Op weg naar Schipluiden rammelt Ton G. aan de boom, maar in het wiel vind ik het wel goed en in Schipluiden gaan we weer rustiger, dat was al weer 15km. Af en toe laat ik gaatjes vallen, beetje schokschouderen om te communiceren dat ik vandaag de onzekere factor ben en het hoesten en kuchen gaat vanzelf. Het komt niet altijd aan, maar ik hang er nog aan en dat is al heel prettig. Vanaf het noorden rijden we Delft weer in en dan rechtsaf de Abtswoudseweg in. Normaal is dat het punt om nog even aan de boom te schudden, mijn ketting ligt ook al op het buitenblad, maar even kijken wat er gebeurt als ik niets doe. Het tempo blijft lekker gelijkmatig, mooi zo, ik blijf erbij, de eer is weer gered!
Heerlijk weer, lekker tochtje, volgende week weer!
Vincent
|
Ritverslagen 
