|
Classique des Ardennes 2 juni 2007 |
|
|
Het eerste weekend van juni is het tijd voor Limburgs mooiste, maar voor de fijnproevers is er net over de grens de Classique des Ardennes.
Wij vertrokken op vrijdag dus naar de Ardennen. Net als met Hemelvaart was ook nu de logistiek niet helemaal op orde maar rond 6 uur stond de tent gereed op de camping/kasteel/zwembad/minigolfbaan/park in Soumagne. Het dorp is het aanzien niet altijd waard, maar deze camping mag er zeker zijn.
Zaterdagochtend wordt er vroeg opgestaan en rijden Ieke en ik naar de start van het kleinschalige evenement. Er kan gekozen worden tussen een toertocht en een cyclosportieve. Ieke vertrekt voor de toertocht terwijl ik me bij de startstreep in het wel zeer compacte peloton opstel van ongeveer 140 fietsers voor de semi illegale wedstrijd (oftewel cyclosportieve).
Om 9 uur zijn we vertrokken voor een koers van 160 km over gearceerd terrein. Tot de eerste klim naar Banneux (bekend van klimmen Banneux Klimmen) is de koers geneutraliseerd. Begeleid door motoren rijden we breed over de wegen. Dat lijkt even eng, maar is het zeker niet, want de motorrijders zetten het tegemoetkomende verkeer adequaat aan de kant.
Op Banneux gaat het tempo omhoog en daar ga ik ook nog vrij aardig mee alhoewel het aardig aanpoten is. Zodra ik opmerk dat ik wel erg achterlijk aan het hijgen ben, kijk ik op mijn klokje en dan blijkt mijn hartslag ongeveer 192 te bedragen. Volgens mij gaat het gewoon iets te hard en ik houd wat in alhoewel dat enorm moeilijk is met al die fietsers om je heen die je diep in je hart niet van je weg wil laten rijden. Boven aangekomen is het peloton al lang en breed uit zicht verdwenen en kom ik uiteindelijk terecht in een groep van ongeveer 20. Hoeveel er voor of achter ons rijden, Joost mag het weten. Ook hier gaat het vrij snel, achterin de 30 en moeilijk om bij te blijven. Je moet hoe dan ook niet te veel naar de kilometerteller kijken want je valt dan van de ene in de andere verbazing.
Het gaat steeds harder en ik ga toch maar even op kop kijken, het tempo valt direct terug van 46 naar 42, graag gedaan jongens! Als de wanhoop nabij is zie ik ineens het peloton in de verte rijden! Het lijkt alsof ze gezapig voortkabbelen en dat geeft de jongens om mij heen weer (iets te veel) moed. De hel breekt om mij heen volledig los. Gelukkig komt de afdaling naar Remouchamps eraan en dan zit ik weer in de kopgroep, ik rijd op kop, ik ben een koploper!
En met gemak ook, bijblijven is in het dal eenvoudig, om naar voren te rijden heb je echter wat ervaring nodig. Ik schuif wel naar voren en heb ook de illusie dat ik bijna vooraan rijd, maar elke keer als ik achterom kijk, blijk ik toch steeds op de voorlaatste rij te rijden
En op de Xhierfomont gebeurt het na 45km dat ik het peloton moet laten gaan. Het is leuk geweest. Op de top kom ik nog net bij 2 man terecht die er ook nog wel zin in hebben en zo rijden we gedrieën naar de volgende côte. Ik geloof het inmiddels wel en roep nog ‘Bonne journée’ naar ze als ze aan de horizon verdwijnen. Na 60km is mijn wedstrijd afgelopen. Geen snelle fietsers meer inzicht, geen motoren.
Het parcours is mooi en rustig zeker als je het vergelijkt met de 11.000 fietsers die nu over de smalle weggetjes in zuid Limburg proberen om Limburgs Mooiste te voltooien. Hier kan je voor 4 euro een prachtige tocht rijden met 2 volwaardige bevoorradingen. Kom daar in Nederland maar eens voor.
De côte de Wanne is vrij steil, maar gaat goed met de dubbel en daarna mogen we de côte de Rosier beklimmen vlak nadat ik eindelijk door een groepje toerders wordt ingehaald. Ik hoef dus niet meer alles alleen te doen, maar dat valt toch tegen. Vooral de rijders van de cyclo hebben nog niet door dat de wedstrijd voor hun afgelopen is en denken alleen maar dat ze vooral niet gelost willen worden en dus ook niet op kop gaan rijden. Het zijn net echte profs die bergop allemaal de snelste willen zijn maar vervolgens alleen om zich heen kijken. Het is hoe dan ook wel grappig hoe sommigen eruit zien. Je hebt natuurlijk alle nederlandse toerclubshirts, maar ook fietsers die hun beste profpak uit de kast hebben getrokken en nee, daar ben ik een klein kind bij. Ik zag een renner met niet alleen een oranje Euskaltelpak, maar ook oranje overschoenen en tot slot ook nog een speciale Euskaltel Orbea racefiets.
Ik leid de afdaling van de Rosier met 20 man in mijn wiel en plots zie ik Ieke weer rijden. Ze is blijkbaar toch ergens afgestoken, want ook dat kan hier, als je geen zin meer hebt rijd je gewoon een andere lus. Ik vraag aan haar of ik nog wel goed rijd, want de man op kop krijgt immers natuurlijk altijd de schuld en dan kan je daar maar beter even op anticiperen. Zij weet het ook niet. Even een snelle kus en we zijn weer op pad.
Een paar kilometer verder de bevoorrading waar ik snel een bidon vul en door rijd naar de côte de Vecquee, oei die is lang. Het is zwaar, maar dat vergeet ik snel als ik een fietser zie rijden met 1 been! En het gaat nog snel ook. In het voorbijgaan steek ik mijn duim op.
Dit was de laatste helling, want nu volgt een lang vlak stuk terug naar Olne. Dat is weer eens wat anders. Hier en daar rijdt nog wel wat cyclovolk rond, maar ik ben er nog steeds niet achter waar die mee bezig waren. Je ziet gewoon aan ze dat ze kunnen fietsen, maar tegelijkertijd willen ze dat helemaal niet. De hele tijd maar omkijken en vooral niet overnemen. Ze hebben nog steeds niet door dat de kop van de wedstrijd zich een drie kwartier verderop bevindt.
Nee, neem dan de anonieme stoempers, de toerders, de mannen die je op de dinsdagavond ook bij TCRijnmond zou kunnen tegenkomen, die reden tenminste door. Helden zijn het! Ze gingen door tot het gaatje, tot ze er dood bij neervielen. Ik reed de laatste 50km met 2 cyclorijders en 3 anonieme stoempers en eindelijk begon het rond te draaien tot we in Olne waren. Daar gingen de cyclorijders weer kijken. En ik keek overigens ook, maar dan om me heen. Qua parcours was het minder interessant, maar de vergezichten waren adembenemend.
De anonieme stoempers begrepen er weinig van en reden maar door. Twee heuvels verder waren we weer bij de voetbalclub van Soumagne. Ik heb de 160km uiteindelijk in 5,5 uur gereden. Het was een leuke mooie tocht en gewoon weer eens wat anders dan altijd maar door Zuid Limburg of de zuidelijke Ardennen rijden. Zo, dat waren de voorjaarsklassiekers!
Vincent
|
Ritverslagen 
