|
Boogie's Extreme 13 september 2009 |
|
|
TC Rijnmond is trots op de prachtige ritverslagen die onze leden steeds weer schrijven - deze keer de Extreme ritverslagen
van Ton en Sake.
***
Afgelopen zondag, 13 september, is de tweede editie van Boogie's
Extreme verreden. In deze rit zitten beklimmingen in Zuid Limburg en
Wallonië.
Leo Buckers had het initiatief ontplooid om zich in te schrijven voor
de Boogies extreme en mij gevraagd mee te gaan. Maar ik had mij
voorgenomen dat Diekirch Valkenswaard voor 2009 mijn laatste sportieve
uitspatting zou zijn. Nu is enige overredingskracht Leo niet vreemd en
hij had een punt. We hadden in het tweede deel van dit seizoen
afgesproken nog een gezamenlijke lastige rit in de Ardennen te rijden.
U voelt hem al komen. Ik heb dus maar even ingelogd op internet om mij
ook in te schrijven. Extreme makkelijk.
Naast Leo en ondergetekende hadden meerdere TCRijnmonders het euvele
plan om de Boogies extreme te rijden. Een van hen, Peter Krijgsman
stelde voor om gezamenlijk in een auto af te reizen naar Zuid Limburg.
Leo en ik keken elkaar aan en dachten dat gaat in onze auto’s niet
lukken. Maar Peter meldde zich afgelopen zondag om 5 uur met een
limousine waarin dit zonder probleem mogelijk bleek. Dus rustig
ontwakend werden Leo en ik door Peter naar Valkenburg gereden. Extreme
comfortabel.
Maar naarmate we dichterbij de startplaats kwamen werd het weer
slechter. Er was in de Ardennen lichte regen voorspeld en helaas was
deze voorspelling nu wel juist. Extreme deprimerend.
Nu is het starten in de regen iets wat ik per definitie niet doe. En
dus werd er meerdere malen gebrainstormd over alternatieven die ervoor
zouden zorgen dat we ons dure hightech materiaal zouden sparen. Hiermee
het aanvoeren van de echte reden vermijdend. Maar eenmaal ter plaatse
waren het Leo en Peter die direct de fietsen uit de auto namen. Als
ware het een onbewolkte dag met een graadje of 22. Extreme Stoer.
Op de fiets de laatste 100 meter naar de start om de chips, voor de
tijdregistratie, en onze nummers op te halen en op onze fietsen te
monteren. De rugzakken stopten we vol met de nodige etenswaren. Hiermee
werden alle dure uitgaven die waren gedaan om het gewicht van de fiets
omlaag te krijgen weer volledig teniet gedaan. Mijn shirt woog als
dieplood. Maar goed, van een hongerklop zouden we geen last hoeven te
krijgen. Extreme overbodig.
Gehuld in de nodige extra kleding, arm- en beenstukken, en de nodige
bescherming tegen de regen, regenjacks en overschoenen, vertrokken we
voor wat later zou blijken 150 km. De gang zat er al snel in. Leo en ik
rijden veelvuldig samen en daarom wist ik dat ik me voor hem niet zou
hoeven in te houden, dat is eerder andersom. En Peter had mij de
dinsdag en de zondag ervoor al heel diep laten gaan. Dus met enige
reserve starten zat niet in mijn hoofd. We deden alle drie een deel van
het kopwerk. En verbaasden ons over de aantallen en de snelheid waarmee
we andere voorbij reden. Maar vooral ook dat niemand ons voorbij reed
en er ook geen mensen aanhaakten. Bij een cyclo is dat wel anders. Het
was ook wel mogelijk om een stevig tempo aan te houden want van steile
klimmetjes was in de eerste 100 kilometer geen sprake. Dat dit ook kan
worden overdreven merkte ik toen ik mijn benen te veel en mij hoofd te
weinig gebruikte en mij werd verteld dat met 40 km/h geen kop zou
worden overgenomen. Extreme dom.
Hadden we enige zorg dan betrof dit de gladde weg en de minder
functionerende remmen door de regen. In een stevig tempo ging het van
Valkenburg naar Schildberg waar we de grens met België overstaken
richting Louvegne waar de rit weer afboog naar het noorden om bij
Withuis weer Nederland in te rijden. Inmiddels was het droog geworden.
De regenjacks waren uitgedaan en de zonnebrillen opgezet. Terug in
Nederland ging het spel pas echt op de wagen. Het eerste serieuze
klimmetje was de Kruisberg. Hierna ging het via Mheer en Noorbeek
richting Slenaken waar een pas geasfalteerde Loorberg die nog bezaaid
was met een dikke laag grit moest worden beklommen. We hebben heel veel
lekke banden gezien maar gelukkig werd dit ons bespaard. Extreme lucky.
Hierna volgde een mooie afdaling van de Schweiberg om na Partij de
Gulpenerberg te beklimmen. Dit was de eerste gemene steile klim waar je
je gelukkig prees met een trippeltje. Inmiddels was bij mij het beste
er wel af en zagen Peter en ik Leo met 2 vingers in zijn neus
wegrijden. Dit herhaalde hij bij de volgende klimmen als de Eyserbosweg
en de Keutenberg. Extreme sterk.
Op de laatste klim heb ik alle ledematen gebruikt om ervoor te zorgen
dat we uiteindelijk toch gedrieën op de finishfoto kwamen. Dit zorgde
voor de nodige hilariteit in het bijzonder bij het publiek. Extreme
nodig.
Maar de sfeer was onderweg sowieso al goed. We hadden een leuk
groepje dat aan elkaar gewaagd was. En hadden ondanks het mindere weer
in het eerste deel van de rit veel plezier. Dat is te zien op de
video’s die onder weg zijn gemaakt. Extreme top.
De video’s zijn te bekijken op internet
mysports.tv/events/BE09/results.asp
De video’s van Peter, Leo en mij kunnen worden opgevraagd met het startnummer 1949.
Ook is het mogelijk te zoeken op naam.
Ton van der Geest.
***
Zoals verschillende mensen al wisten wilden wij tegen het einde van het
seizoen nog een keer klimwerk gaan doen en dat vonden wij in “BOOGIES
EXTREME” 150km en dat die extreem is, dat hebben wij ook geweten.
De echte hele snelle jongens Leo, Ton, Peter zijn zondagmorgen gegaan en
Aart (Frank had zijn trainingen voor het clubkampioenschap in Spanje)
en ik zijn samen zaterdagmiddag vertrokken omdat wij een hotel hadden
geboekt in Valkenburg.
Volgens de buienradar moesten wij droog weer hebben, dus vol goede moed vertrokken naar Valkenburg.
Zondagmorgen wakker gordijnen open en jawel regen regen en regen,
hebben staan twijfelen of we wel zouden gaan fietsen, tenslotte is het
voor ons plezier en drijfnat worden is niet gezellig, ontbijten en
buienradar in de gaten houden.
Na ruim één uur gewacht te hebben was het minder gaan regenen (miezel)
en besloten we toch maar te gaan doordat we onze investeringen toch al
hadden gedaan.
Voordat we gingen starten moesten vanaf het hotel beneden aan de
Cauberg eerst nog naar de start fietsen en die lag bovenop de Cauberg
dus begon de rit met een leuk opwarmertje.
Boven aan gekomen zag alles er feestelijk uit en ondanks de regen togen
we naar de inschrijving waar onze tijdchips en stuurbordje klaar lagen.
Rond 9 uur zijn we gestart en zijn rustig op weg gegaan richting Belgie Die lus (rustig klimwerk) was ca 3uur in de nattigheid dus zeiknat,
tegen de tijd dat de Nederlandse lus begon is het op gaan klaren en
werden we eindelijk droog.
Nu kwamen de jongens er ook weer aan zoals, Loorberg, Gulpenberg vanuit
partij, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg, Cauberg.
Nu ken je deze jongens natuurlijk wel van de AGR maar ze komen nu wel
als laatste en achter elkaar, tijd om te rusten was er niet bij.
Op de Looberg hadden ze lekker grind gestrooid en dat was nog niet
aangereden en het was opassen geblazen, lekke banden zat, wij bleven er
van bespaard.
Op de Eyserbosweg was het grind aangereden dus daar had je niet zoveel last van.
De één na laatse klim van de Keutenberg was al heel zwaar voor mij en
mijn krachten begonnen weg te ebben. Ik moest mijn 30 (bergcassette)
achter toch schakelen dus dat werd 34-30, boven aangekomen gauw weer
zwaarder schakelen om te proberen dichter bij Aart te komen, richting
Cauberg waar ik nu wel een zwaar hoofd in had om die op te gaan naar de
finish, in de ochtend simpel naar boven maar nu na 6uur10 op de fiets
gezeten te hebben weet ik het niet, nog even in een lekker groepje
meegefietst tot vlak voor de Cauberg met 32km uur dus dat ging lekker.
Jawel links de bocht om en daar was die rakker dan, keek er zo tegen
aan, heb niet meer naar boven gekeken alleen maar naar het asfalt voor
mij tjonge tjonge hij was nu toch wel erg zwaar had 34-28 geschakeld,
zal toch niet gebeuren dat ik nu moet afstappen, ik was werkelijk
helemaal op. Mensen rechts en links riepen maar doorgaan doorgaan durfde
niet meer lichter te schakelen naar 30 opeens reed ik licht en jawel
keek op en zag de brug en wist dat de finish nabij was, waar ik de
finish passeerde op chip tijd incl pauze 6 uur 33.41.
Waar Aart mij al op stond te wachten. Wat gedronken en toen de Cauberg
weer af, douchen in het hotel en weer huiswaarts moe maar trots en
voldaan.
Verzorging 2x was uitstekend tijdens de rit volop drinken en eten, de route uitgepijld - perfect.
Sake startnr: 1113
|
Ritverslagen 
