Normaal gesproken is er een telefoontje met Gerald of Leo met als
onderwerp gaan we het weekend nog fietsen? Maar ja als de een na de
ander met vakantie gaat wat doe je dan?
Nu dat was geen probleem want een nieuwe kandidaat meldde zichzelf aan
in de persoon van Luuk van Dorth. Na enige telefoontjes spraken we af
naar Heerlen te gaan om de ardennetrip te gaan rijden. Zo gezegd zo gedaan.
De wekker op 5:15 uur om Luuk op te halen en samen naar Heerlen te
rijden. Daar aangekomen probeerde een pessimist ons nog te overtuigen
dat er vanuit Belgie zwaar weer op komst was. Maar niets bleek minder
waar.
De tocht ging vanuit Heerlen direct naar het zuiden om via Slenaken de
grens met Belgie over te gaan naar Teuven om vervolgens verder af te
zakken naar het Hertogenwald, aan de rand van de Hoge Venen.
Daar waren we halverwege de tocht en zaten zo’n 400 meter hoger dan bij
de start. Echt veelvuldig steil klimwerk bleef ons bespaard maar dat er
toch met enige regelmaat geklommen moest worden bleek wel uit de
uiteindelijke 1300 hoogtemeters die de rit telde.
Na zo’n 55 km voerden de pijlen ons naar een slagboom bij een bos.
Twijfel maakte zich van mij meester. Dit kan toch niet goed zijn! Maar
Luuk wees naar een pijl die niet anders kon worden uitgelegd. Dus met
fiets en al onder de slagboom door om over een lang pad door het bos te
rijden. Hier miste Luuk het kleine verzet van een trippeltje omdat hier
toch even serieus geklommen moest worden op asfalt van twijfelachtige
kwaliteit. Even konden we na dit pad genieten van een normale weg met
goed asfalt tot we weer richting een slagboom werden geleid voor een
nog slechter pad. Hier voelde ik mij niet op mijn gemak. Het was de dag
ervoor noodweer geweest en het pad ging behoorlijk omlaag, was nog nat,
vuil en bezaait met losse steenjes. Maar later werd duidelijk waarom de
organisatie voor dit pad had gekozen. Het pad leidde ons naar en om het
meer Lac de la Gileppe en over een van de oudste stuwdammen van Europa
“de Gileppe” (gebouwd van 1869 tot 1875).
Hierna ging de tocht weer
richting Heerlen. Na 75 km was een controlepost bij een cafe ingericht
waar de bidons konden worden gevuld. Dit werd overigens door de barman
gedaan aan de tap. Maar hij verzekerde mij dat er geen bier in ging
maar gekoeld water. Ik hoor al de nodige …… denken. Op het naast
gelegen terras hebben we nog even wat gedronken en gegeten om
vervolgens het laaste stuk richting Heerlen te rijden.
Vlak bij het
einde van de tocht had de organisatie nog een verrassing in petto. Men
had geen rekening gehouden met het beperkte korte termijn geheugen van
50 plussers en de laatste pijl maar even weggelaten. Het gevolg was dat
we keurig de pijlen volgend de finish voorbij waren gereden om opnieuw
de route te gaan rijden. Het was Luuk die dit als eerste doorhad.
Hierna hebben we tesamen met twee andere fietsers wel de juiste weg
terug gevonden. Een leuke bijkomstigheid was dat een van hen iemand was
waarmee ik in de winter op de wielerbaan van Amsterdam fiets. Konden we
ook nog even gezellig bijpraten.
Na weer wat gegeten en gedronken te
hebben zijn we teruggereden en kwamen om 18:30 uur in Schiedam aan. Het
was een lange en vermoeiende dag. Maar wel een die ik niet had willen
missen.
Ton van der Geest
|
Ritverslagen 
