Vincent Harte was jarenlang een betrokken lid van onze tourvereniging. Toen ik vijf jaar geleden lid werd van TCR was Vincent de fanatiekste en snelste “tour”-rijder van allemaal. Trekker van de snelle dinsdagavondploeg en tevergeefs trekker van een snelle donderdagavond ploeg. Twee avonden in de week diepgaan; daar waren anderen niet voor te porren. Die Vincent knalde in augustus 2009 op een slordig geparkeerde auto vlak voor de finish van zijn geliefde Cyclo Velomedian Criquielion en liep daarbij een dwarslaesie op. Weg benen, weg passie. Over zijn eerste jaar revalidatie verscheen vorige week een boek bestaande uit zijn (deels bewerkte) weblogs over dat eerste jaar.
Vincent schrijft met humor en verbazing over zijn leven in revalidatiecentrum Rijndam en zijn uitstapjes daarbuiten. Zijn belevenissen worden chronologisch via aparte hoofdstukjes in beeld gebracht. Zijn mede-patiënten, artsen en verzorgers, allen getooid met een fraaie nickname, beschrijft hij met liefde en mededogen. Enkele kritisch, de meesten met een vette knipoog. Ook zijn eigen flaters en worstelingen met ondermeer zijn rolstoelen en transfers komen uitgebreid ter sprake. Het boek verveelde mij geen moment en meerdere personen worden zodanig beschreven dat je meer zou willen weten. Wie diepgaande beschouwingen verwacht over hoe iemand na een dergelijke rampspoed zichzelf weer op de rails zet, komt bedrogen uit. Vincent is blij dat hij nog leeft en neemt dat als startpunt voor datgene wat nog voor hem ligt. Dat wekt tegelijkertijd bewondering en verwondering op. Voor degenen die ooit met een dergelijk revalidatieproces/ongeluk worden geconfronteerd en wat willen weten van die vreemde wereld of nieuwsgierig zijn naar de wijze waarop Vincent zijn leven op de rails heeft gekregen (hij heeft gewoon een ander spoor genomen),is dit boek zeker een aanrader. Maar omdat Vincent ook nog goed kan schrijven, is het nog een leuk boek om te lezen ook.
Leo