Heren,

Ik ben er morgen om 9.00 uur.
(voorzover het droog is)

Leo

Tot morgen

Ik ben snip verkouwen, maar ga het wel proberen.
Zie jullie om 9:00 uur.
TonG.

Helaas, een feestje gehad gisteravond. Was echt van plan om te gaan fietsen. Maar helaas toen jullie ongeveer wegreden, zag ik het daglicht.

En de tijd inhalen kan helaas niet.

Volgende keer.

Aart

Ton, Peter, Mario en ik vertrokken een paar minuten na negenen bij een temperatuur van een graad of drie (dus goed ingepakt) van het parkeerterrein van TCRijnmond met als “bestemming” ritje Kijkduin. In Delft werd Mario getrakteerd op een lekke achterband die eendrachtig werd vervangen. Even na Schipluiden gaf Mario aan liever af te haken. Niet fit, te lang niet gefietst in combinatie met een niet al te harde achterband braken hem op. Hij koos er voor verder in zijn eentje te rijden. Ton gaf ‘m nog een binnenbandje mee voor onderweg en met gepaste weemoed scheidden zich onze wegen. Met Peter als oppersleurder stoomde we met z’n drieën in gepaste ZAP-snelheid op naar de Hoek, waarna we mochten genieten van een strak windje in de rug helemaal tot aan Kijkduin. Toen was het weer uit met de pret en na een kort aangenaam verpozen met een banaan (en het checken van onze clubtenue’s, waarbij het maken van een foto mislukte omdat een daartoe aangeschoten wandelaar resoluut weigerden), reden we door een dikke winterwind (voor details moet je bij Ton zijn) terug naar Schipluiden. In totaal 75 km, pakweg 30 km per uur.
Gestimuleerd door onze wetenschaper Wilco waagde ik mij ook aan een experiment waarvan ik de uitkomsten graag met u wil delen. In de voor mijn doen best wel prijzige winterschoen (Shimano SH-RW80) trok in mijn linkervoet en plastic zakje over mijn sok. In mijn rechterschoen liet ik een dergelijk zakje achterwege. Bij thuiskomst deed mijn rechtervoet er 5 minuten langer over om te ontdooien dan de linkervoet. Nu ook wetenschappelijk bewezen (Aart fietst al jaren met plastic zakjes): een plastic boterhammenzakje helpt! Een advies dat u mogelijk deze winter nog van pas kan komen.

Nu laat ik mij dan een keer uit de tent laten lokken door de opmerking van Leo. reden we door een dikke winterwind (voor details moet je bij Ton zijn)
Het klopt dat de luchtweerstand toeneemt als de temperatuur afneemt. Dit komt omdat bij het dalen van de temperatuur de dichtheid van de lucht toeneemt. Dit moeten we allemaal in de praktijk wel hebben ondervonden, maar de onderbouwing hiervan zal niet bij een ieder bekend zijn.

De dichtheid van lucht kan je berekenen met de formule;
Pgas = M * P/(R*T)
In de formule is M de molmassa. Deze is voor lucht 0,0288 kg/mol. R is de algemene gasconstante. Die is 8,31 JK-1mol-1
Als je die getallen invult, krijg je;
Plucht = 0,00346 * P/T
De luchtweerstand zal dus toenemen als de temperatuur (T) afneemt. Delen door een kleiner getal levert immers een hogere waarde op.
De formule maakt ook duidelijk waarom men graag bij evenementen in Thialf een lage luchtdruk (P) heeft. Een lage luchtdruk verhoogt de kansen op het schaatsen van een record omdat dan de luchtweerstand lager is.

Overigens is de hogere luchtdichtheid niet de enige reden waarom we het fietsen in de winter zwaarder ervaren dan in de zomer.

We kleden ons bij lagere temperaturen dikker aan. Daarom hebben we een groter frontaal oppervlak en moeten dus ook nog meer lucht wegduwen. En dan heb ik het nog niet gehad over de gewicht toename die de meeste van ons ten deel valt in de winter(rustperiode).

Maar de luchtweerstand is niet de enige weerstand die op de fiets moet worden overwonnen.

De totale weerstand is de som van de rolweerstand, luchtweerstand, hellingweerstand en acceleratieweerstand.

Rtotaal = Rlucht + Rrol + Raccel + Rhelling
Rlucht is besproken.
Rrol is ook hoger. Mijn oude pekelwieler bollen niet echt goed. De draaiende delen geven meer weerstand (dik vet). Maar ook de rolweerstand van de banden nemen toe. Er is meer kracht nodig voor het vervormen van de banden. En de wrijving tussen binnen- en buitenband neemt toe.
Raccel is voor mij in de winter ook hoger. Wielen + 0,8 kg (totale fiets + 1,5kg) ikzelf + 4kg
Rhelling zal niet anders zijn.

Het is niet alleen door de hogere weerstand waarom we het moeilijker vinden om in de winter te fietsen.

Trainen bij lage temperaturen zorgt voor een versnelde afbraak van glycogeen (koolhydraten) in de spieren. Door de versnelde afbraak van suikers in de spieren, schakelt ons lichaam sneller over op de verbranding van vetten. Vetten zijn als brandstof voor een hoge prestatie minder goed.

Velen gaan minder drinken. Het is waar dat je minder zweet bij koud dan bij warm weer, maar trainen in de koude kan ook dehydraterend zijn. En bij vochtverlies neemt ook het prestatievermogen af.

We doen waarschijnlijk allemaal wel een sportdrank(koolhydraten) in onze bidons. Doordat we minder drinken vullen we ook tijdens het fietsen minder koolhydraten aan. Dit is ook een reden waarom het lichaam eerder over moet schakelen op het verbranden van vetten simpelweg omdat er geen koolhydraten meer zijn.

En natuurlijk trainen we minder en hebben dus een slechtere conditie hebben. Enz.

TonG

LeoB. Wetenschap is these en antithese.
Onderweg van Kijkduin naar Schiedam, kwam de wind van rechts, en draaide je linkervoet heerlijk in de luwte zijn rondjes.

Gepost op 11 december 2011 21:14:
Tong. Helaas kunnen heel veel mensen (iedereen) heel goed verklaren waarom de dingen niet marcheren zoals ze graag zouden willen, en wat er allemaal precies heeft tegengewerkt.
Ik vind het zelf bijvoorbeeld erg moeilijk om te erkennen dat er ook wel eens factoren meewerken.

De wereld bestaat niet uitsluitend uit weerstand die moet worden overwonnen.
Rtotaal = Rlucht + Rrol + Raccel + Rhelling -/- Q.
Waarbij Q staat voor alle positieve krachten.

Zo is de lucht 's winters aanmerkelijk droger en dikker dan 's zomers. En zal elke ademtocht in de winter meer zuurstof bevatten.

En dan zijn er nog psychologische factoren die je in je voordeel kan aanwenden. Zoals de factor die door JanS is geintroduceerd:zonodig wordt er dan een tandje terug geschakeld,zodat we niet uitgewoond thuis komen. Op die manier wordt de inspanning omgezet in ontspanning.Het is niet direct wetenschap, maar toch blijft het een moeilijke materie.

De luchtweerstand op een koude zondag in December zou 1.12 keer zo groot kunnen zijn als op een mooie dag in Juli. Met als gevolg dat wij twee tandjes zwaarder moeten trappen. (tekst is gewijzigd nav opmerking LeoB hieronder)
Maar volgens de theorie van JanS kan je zoveel positieve energie ontlenen aan één tandje terug, dat je gemakkelijk een tandje zwaarder kan draaien. Zodra je gaat denken dat je moet presteren, gaat alles moeilijker.

=======================
Gepost op 31 maart:
De dichtheid van droge lucht bij 0 graden Celcius en 1013.25 hPa (760mm Hg, 1 atmosfeer, 1.01325 bar, 10332.3 mm waterkolom), is 1.293 gram per liter.
Als de luchtdruk zich beweegt tussen 950hPa en 1050 hPa, en de luchttemperatuur tussen -30C en +30C is een verandering in de luchtdichtheid van 12% mogelijk, maar uitzonderlijk.
Normale veranderingen in de samenstelling van de lucht hebben geen noemenswaardige invloed op de luchtdichtheid. Lucht bestaat voor 78 volume% uit stikstof, en voor 21 volume% uit zuurstof. Als er veranderingen optreden, moeten we die zoeken in de resterende één volumeprocent. Tabel

Het lijkt er op dat we kleine veranderingen in de chemische samenstelling van de lucht als grote veranderingen ervaren. Zonder dat er direct sprake is van een alarmerende situatie. De veiligheidsinspectie is bijvoorbeeld van mening dat allerlei alarmapparatuur voor zuurstofdetectie moet zijn ingesteld op een ondergrens van 19.5% en een bovengrens van 22.0% .

Alarmapparatuur voor de detectie van CO2 waarschuwt pas bij 2% voor het narcotisch effect, en bij 5% voor bewusteloosheid.
Een toename van het CO2 gehalte van 0.03% naar 0.04% is voor de luchtdichtheid niet noemswaardig. Maar wordt wel als bepalend voor het leefklimaat op aarde gezien.

De buitenlucht kan heel erg koud aanvoelen als de luchtvochtigheid hoog is. Maar uit de diagrammen van Mollier blijkt dat de hoeveelheid waterdamp in de lucht bij 5 graden Celcius maximaal 0.005 gram water per pram lucht in de lucht zijn. Dat is veel minder dan 1 volumeprocent.
Desalniettemin hebben zware astmapatienten grote moeite met deze kleine hoeveelheid vocht.


Een vliegtuig moet zijn voorzien van een drukcabine als er boven de 3 km wordt gevlogen. De druk in het vliegtuig wordt dan gehandhaafd op de druk die buiten het vliegtuig heerst op 2 km hoogte.

Dat is de hoogte waarop wij fietsen als wij in de bergen gaan fietsen. Op die hoogte kan de lucht 25% dunner zijn (op 1000 meter is dat 12%). En moeten onze longen evenredig harder werken om dezelfde hoeveelheid zuurstof binnen te krijgen. Voor zittende vliegtuigpassagiers blijkbaar geen probleem. En als wij onder onze VO2max blijven, zouden we daar ook geen probleem mee moeten hebben.
Als we toch het gevoel hebben dat onze longen elk moment uit elkaar kunnen barsten, moet dat andere oorzaken hebben. Zoals een slechtere binding van de zuurstof aan de hemoglobine in ons bloed. En het feit dat ons lichaam de pHwaarde van het bloed binnen heel erg nauwe grenzen wil reguleren.

Je wordt heel wat wijzer op zo'n zondag.
Ik zal de volgende keer het plastic zakje aan de andere voet doen. Mogelijk invloeden van buiten of binnen af kunnen zo worden buitengesloten. De these wordt daardoor nog beter onderbouwd.
Verschil in lucht weerstand is 1.12. Dat zegt mij niet zoveel. Wat betekent dit op een kilometer? Met de zelfde aantal watt 1.12 km verder? Kortom; dit vraagt nog om enige toelichting.

En bij het verhaal van ir. Ton (waarvoor overigens m'n complimenten) ben ik op een enkel onderdeel ook de weg kwijt. Bij koude neemt de weerstand tussen de buiten-en binnenband toe terwijl in de zelfde zin wordt geopperd dat bij kou meer kracht nodig is voor de vervorming ?
En nu maar hopen dat deze raadsels mijn nachtrust niet in de weg zullen staan.

Normaal gesproken laat ik mijn benen spreken maar daar kwam niet veel van afgelopen zondag.Maar als ik al die stellingen lees weet ik nu waar ik het zo zwaar mee had.
Volgende keer beter.Overigens heb toch nog lekker gefietst in m'n eentje zeker met dat extra bandje!!Bedankt nog Ton.
Groeten Mario

Tijdens mijn ritje H.v.H, Kijkduin van afgelopen zaterdag, moest ik onderweg denken aan de interessante verhalen die ik graag lees van TonG en Wilco, hier boven geschreven.

Ik moet toegeven dat al die formules een beetje boven mijn pet gaan, ik ben nl. geen wetenschapper.

Wat betreft over die koude voeten gebruik ik liever aluminium folie, dan plastic zakjes,ik heb het idee dat dit beter isoleert.

En wat betreft al die formules over lucht dichtheid,
vraag ik me af of ik daar iets mee kan?

Ik hou dus alleen maar rekening met windrichting tegen of mee. Harde wind weinig wind enz.

De zithouding kan ook belangrijk zijn een diepe zit,dus minder oppervlakte zou ik zeggen.Kijk maar naar een ligfiets die zijn meestal heel snel.

Wat betreft het gewicht denk ik dat het op een vlakke weg weinig uit zal maken.Rol weerstand wel natuurlijk , vooral de druk van de banden en de breedte van de banden denk ik.

Iedereen fijne dagen gewenst en een gezond 2012,zelf ga ik een poosje op vakantie!

Groet JanS

Ik heb een informatiebron gevonden die ons het echte weer geeft zoals het was toen jullie daar fietsten.

(klikken voor een leesbaar plaatje, opent in een nieuw venster)
Op deze website kan je de weersituatie van uur tot uur nog eens helemaal opnieuw beleven.

Ik geef toe, ik zat achter de kachel, maar het woei minder hard dan jullie zeiden.
Deze gegevens sluiten goed aan op onze ervaringen van 8 januari 2012. Er stond niet echt wind, maar het voelde anders.
Ik heb aan dat ritverslag ook een weeroverzicht toegevoegd.

Waarom Oostenwindharder waait dan andere wind, is een onderwerp dat mij, en veel andere fietsers, al geruime tijd bezig houd. En probeer zodoende altijd materiaal te verzamelen dat kan bijdrage aan meer inzicht.

Afgelopen woensdag was het hard trappen tegen de wind in.
En voor de wind werd ik daar niet voor beloond. Het was nog steeds hard trappen.
Vandaag (zaterdag) ging het fietsen als van zelf. Zo wel heen als terug. Ondanks het feit dat ik twee keer wind tegen had.
Was dat een gevolg van verschil in luchtdichtheid?

De weerfeiten over woensdag 1 feb:


De weerfeiten over zaterdag 4 feb:


Uit de tabellen blijkt dat de luchtdichtheid zaterdag zelfs hoger was dan woensdag:lagere temperatuur, hogere luchtdruk en hogere luchtvochtigheid.

Er was wel duidelijk een verschil in "windchill".
Wat dat ook mag betekenen.
Mogelijk dat de berekening achter de windchill ons tot diepere inzichten kan brengen.

Ondertussen houd ik mij aanbevolen voor jullie ervaringen.

Wilco schrijft: Maar vandaag niet. Waarom niet???

Volgens mij was er zaterdag weinig of geen wind.Daarom ging het makkelijk.Misschien ook zaterdag rustiger gereden?
Groet JanS

Onderzoekt, en gij zult weten.

De luchtweerstand die we al fietsend ervaren, wordt bepaald door de hierboven genoemde factoren zoals rijsnelheid, windsnelheid, temperatuur, vochtigheid, luchtdruk.
Aan dat inzicht heb ik niets toe te voegen.
Maar het is mij gebleken dat we voor de windsnelheid het verkeerde getal gebruiken.

De snelheid die in een weerkaart wordt genoemd, is de snelheid van de wind op tien meter hoogte.
Maar voor ons is de windsnelheid op 1.50 meter hoogte van belang. En die is de ene keer veel minder dan de snelheid op tien meter hoogte, en de andere keer een klein beetje minder.

In de zeilvaart gebruiken ze begrippen als bolle wind en holle wind om dat verschil te duiden. Een wind uit zuidelijke richtingen is meestal een bolle wind. En wind uit noordelijke tot oostelijke richting is meestal een holle wind.

Meteorologen kennen, naast een noordenwind, ook een thermische wind. Bij een holle wind is sprake van een vertikale windschering die er voor zorgt dat we op onze leefhoogte bijna net zo veel wind hebben als op tien meter hoogte.

Jammer dat in de weersverwachting nooit wordt gesproken over een holle of een bolle wind. Maar je kan het wel afleiden uit de voorspelde gevoelstemperatuur (windchill).
Vandaag was de windchill weer vele malen lager dan de temperatuur op de thermometer. En er stond dan ook een holle wind. De mensen die vandaag hebben gefietst, weten dat er weer stevig moest worden getrapt voor een klein beetje snelheid.


Bovenstaande analyse verklaart niet dat we meer windweerstand kunnen ervaren dan er werkelijk is.
Tong heeft in dit verband al eens gewezen op de vernietiging van longblaasjes en het aandeel van vetverbranding in onze voortstuwing bij koud weer.
Hij had er aan kunnen toevoegen dat de binding van zuurstof aan de hemoglobine in ons bloed varieert met de luchtdruk.
En Jans heeft al eens gezegd dat we te verbeten fietsen, en ons te weinig ontspannen.
Ik zou daar aan willen toevoegen dat onze linker hersenhelft ons wel eens wil opdragen om onze trainingsarbeid niet te verzaken. En dat onze rechterhelft ons dan zegt dat het thuis veel aangenamer is (nestgeur is een sterkere lokstof dan plichtsbesef).
Links geeft de krachtige Gluteus Maximus opdracht om het pedaal naar beneden te duwen.
Rechts geeft als protest de zwakkere (maar wel aanwezige) Rectus Femoris opdracht om die beweging tegen te werken.
Puberaal gedrag, maar niet ondenkbeeldig.

Dat is geen verzinsel van mij. In genoemd TVprogramma werd iemand geinterviewd die met de linkerhand te niet deed wat de rechterhand tot stand had gebracht. Dat was heel pijnlijk om te zien.

=================================
Gepost op 2 april 2012
Als het koud is, ben je geneigd om in je schulp te kruipen. Met als gevolg dat je minder om je heen kijkt. Maar we moeten niet vergeten dat een boom zonder bladeren de wind minder tegen houdt dan een boom met bladeren.
Deze website geeft een leuk inzicht in de remming van de wind afhankelijk van het landschap waar je door heen fietst.

Uiteindelijk heb ik dan toch een formule gevonden waarmee je kan uitrekenen hoeveel procent van het door je benen geleverde vermogen wordt gebruikt om de luchtweerstand te overwinnen, de rolweerstand, een gaatje dicht te rijden, of een helling op te rijden.




De formule ziet er ingewikkeld uit. Maar er staat dat de snelheid die we op onze fiets weten te ontwikkelen afhankelijk is van

r1: Luchtcoefficient, frontaal oppervlak, rolweerstandcoeefficient en je gewicht
r2: Gewicht, rolweerstandcoefficient, hellinggraad
r3: Geoefendheid en beenkracht

Onderstaande tabel gaat over een fietser die over een vlakke, maar oneffen, weg rijdt, en 180W kan leveren.
In de eerste kolom staat er noch een bolle, noch een holle wind. Een gemiddelde wind. Hij zit niet te diep over het stuur gebogen.
In de tweede kolom staat er een dunne bolle wind. Maar echt veel snelheidswinst maakt hij niet. Alles wat hij aan snelheid kan winnen, wordt te niet gedaan door de toenemende rolweerstand.
In de derde kolom moet hij afrekenen met een weerbarstige holle wind. We zien in de zesde kolom dat hij zijn snelheid zou kunnen handhaven door een meer aerodynamische zithouding aan te nemen.

De tabel maakt helaas niet duidelijk waarom we een holle wind als weerbarstig ervaren. En waarom we "minder diep zitten dan mogelijk", niet als problematisch ervaren. Terwijl de weerstand in beide gevallen in dezelfde mate toeneemt.


Uit de tabel (kolom zeven t/m twaalf) blijkt wel dat mijn persoonlijke ervaring dat je bij een holle wind alleen maar tegenwind hebt, die niet wordt terugbetaald op het voordewindse stuk, niet door het rekenmodel wordt bevestigd.

Uit de tabel (kolom een en drie) blijkt ook waarom we het zo moeilijk vinden om een tandje terug te schakelen bij een holle wind.
Als de luchtdichtheid van een holle wind 10% groter is dan van een bolle wind, en we zouden perse dezelfde snelheid willen aanhouden, moeten we onze benen vragen om 10% meer vermogen te leveren. Of we maken het ons zelf gemakkelijk, en schakelen een tandje terug. Dan rijden we 5% langzamer, en hoeven we die 10% extra inspanning niet te leveren.
Een goede gedachte als er alleen luchtweerstand was geweest. Maar zodra we langzamer gaan rijden, neemt niet alleen de luchtweerstand af. De rolweerstand wordt ook kleiner. Waardoor we kunnen volstaan met een half tandje.
Dat zit echter niet op onze cassette. En dus blijven we beuken op een verzet dat eigenlijk net te zwaar is.

PS; Mijn voorspellingsmethode voor het waaien van de fijne bolle, of de weerbarstige holle wind, blijkt niet verkeerd.
Zaterdag 10 maart was het hard trappen. Het verschil tussen de droge en de natte luchttemperatuur was toen 1 graad.
Zondag sneed ik (en jullie ook?) als een speer door de wind. Het verschil was toen vier graden.


Aanvullend leesmateriaal:
Hoe hard moet ik trappen om ....
Vermogen en krachten
Invloed van de lichaamshouding op de benodigde inspanning.
Calculation of Cycling Speed

Wilco,

Ik wil mijn waardering en bewondering uitspreken voor bovenstaande wetenschappelijke beschouwingen. Er zijn onderdelen de ik wel snap, er zijn gedeelten waar ik het moet loslaten. Dat het allemaal veel ingewikkelder is dan de KNMI-windkracht en de windrichting is een ieder wel duidelijk. Vroeger had ik geadviseerd een hierop gebaseerd stuk aan te bieden aan 'De Fietser" o.i.d. (kan overigens nog). Tegenwoordig raad ik een iedereen aan er maar gelijk een "app" van te (laten) maken. Met input van de locale weerstations en wat formules e.d. is het toch mogelijk om een beoordeling van de actuele wind op 1,5 mtr. te maken? En dat rekening houdend met uiteenlopende lichaamshoudingen. Een gat in de markt
Welke commerciële ICT jongens pakken dit op? ik kijk er al naar uit.

Die bewondering is wat mij betreft niet noodzakelijk.
Ik schrijf deze stukjes uit overlevingsdrang.
Wat kan ik, naarmate de leeftijd zich doet gelden, doen om die jonge honden bij te houden. Lekker doorrijden lukt nog wel, maar gaatjes dichtrijden gaat me moeilijker af. Zeker nadat ik weer heb moeten afrekenen met een of ander kwaaltje.

Ze worden zelf ook een jaartje ouder, en de nieuwe aanwas gaat moeizaam. Dat scheelt één.
Ik kan anders trainen en mijn seizoen beter indelen. Dat scheelt twee.
Ik kan investeren in nieuw materiaal.
Ik kan zuiniger rijden door als eerste aan de klim te beginnen, en de bochten sneller aan te snijden.
Ik kan de anderen op de echt moeilijke stukken op kop dwingen.
.....
Ik kan werken aan mijn zit op de fiets, en mijn krachten efficienter op de pedalen overbrengen.
Ik kan onderzoeken hoe ik minder weerstand heb van de wind.
...........
Ik kan me losmaken van het verlammende gedachtenpatroon van de oude man.
Ik kan mijn voedingspatroon tijdens de rit veranderen.
.....
.....
En als dat allemaal niet helpt, is er altijd nog Gruber's Assist.


Deze forumpost over dikke lucht past bij aktiepunt xyz van dit aktieplan.

Vanuit een wiskundig standpunt hebben we ongeveer alles gezegd wat er over luchtweerstand te zeggen valt. Of het zou moeten gaan over een slimme methode om al die weerstandscoefficienten een waarde te geven.
Belangrijker is dat de psychologische factor nog onderbelicht is gebleven. Want al die wiskundige formules hebben niet kunnen verklaren waarom we tegenwind de ene keer als normaal ervaren, en de andere keer als weerbarstig.

Zou tegenwind alleen tussen onze oren zitten, en helemaal niet bestaan?
Ervaren we tegenwind alleen omdat we op zo'n dag even geen kontakt konden maken met onze FLOW (een bewustzijnstoestand waarin we ons sterk voelen, moeiteloos onze plichten vervullen, het gevoel hebben de situatie meester te zijn, en op de top van ons kunnen te presteren)?

Ik wil dit als serieuze optie voorleggen omdat mij onlangs twee onderzoeken onder ogen kwamen waarin dorst en vermoeidheid als psychologisch probleem werden benoemd, en niet als fysiologisch probleem.
In weerwil van het feit dat driekwart van het wielerpeloton een goede boterham verdient als waterdrager, zijn deze onderzoekers stellig in hun overtuiging dat ze daar alleen maar rondrijden om de psyche van de kopman gerust te stellen.
Ook in weerwil van al die marketeers die ons zeggen dat we Himalaya zout in onze bidon moeten doen.
Zo'n onafhankelijke en tegendraadse gedachte heeft een te grote aantrekkingskracht op mij. Daar moet ik iets mee doen.


Als we het hebben over psychologie in de sport, gaat het steevast over sporters die te veel nadenken over de prestatie die moet worden neergezet. En zodra je gaat nadenken over je prestatie, lukt het niet meer.
Lopen over een plak is moeilijker als die plank over een afgrond gaat dan wanneer die plank op de grond ligt.
Maar alles zou beter gaan als we ons middels PETTLEP zouden voorbereiden op onze rit.

Goalsetting is achterhaald. If-then strategieen zijn effectiever.
We moeten geen keiharde muziek opzetten om de spanningen die met goalsetting gepaard gaan, van ons af te zetten.
Als ik dorst ervaar, dan zeg ik tegen mijzelf dat ik goed genoeg ben om naar vermogen te presteren. Ik spoel even mijn mond, en er gaat onmiddellijk een positieve vibe naar de hersenen die ik door mijn hele lijf zal ervaren (zegt prof dr Asker Jeukendrup).


Hetgeen zo veel wil zeggen als: "geniet van het drankje in je bidon, en drink er bewust van"
Het onderzoek naar de beleving van vermoeidheid is gebaseerd op dezelfde gedachtengang.

We weten allemaal dat spieren op ATP draaien, dat door het lichaam wordt aangemaakt uit vetten, bloedsuikers en zuurstof.
Vet verbrand niet snel genoeg voor een fietssnelheid waarmee je indruk kan maken. Maar we hebben meer dan genoeg vet aan boord om het dagen vol te kunnen houden.
Suikers kunnen we tijdens de rit innemen. Complexe suikers zijn al binnen een half uur omgezet.
En in de zuurstofbehoefte wordt voortdurend middels ademhaling voorzien.
Op basis van dit verhaal wordt je pas echt moe als je je spieren dwingt tot inspanningen met een zuurstofschuld. En is alle vermoeidheid die je ervaart bij inspanningen onder de anaerobe drempel ingebeeld.
Een verlammende gedachte die je middels een If-Then gedachtengang van je af kan leren te zetten.




Als aanvulling op dit plaatje. Diep nadenken en fietsen gaan niet samen.
Een neuropsycholoog schiijnt te hebben ontdekt dat onze hersenen voor 90% druk zijn met onze coexistentie (het aansturen van de spieren die nodig zijn om rechtop te staan, adem te halen, enz.). Er zou slechts 10% beschikbaar zijn voor de aansturing van de spieren die je bij het fietsen gebruikt. Dan is er dus tijdens het fietsen weinig hersencapaciteit meer beschikbaar om diepe gedachten te ontwikkelen.

Anderen wijzen er op dat het fietsen vooral een beroep doet op de linker hersenhelft. Dat is de helft die alles bekritiseert, maar niet origineel kan zijn.

====================
Gepost op 12 mei 2012
In het kader van voornoemd aktieplan gesleuteld aan mijn positie op de fiets:
Het zadel 12mm naar achteren verplaatst.
Het zadel 2mm lager geplaatst.
De stuurpen 20 mm korter
Schoenplaatjes 4mm naar achter
De linkerpedaalas 12 mm langer gemaakt.
Een shim van 2mm onder de rechterschoen
Een valgus wedge van 1 mm onder de linkerschoen.
Een nadrukkelijk aanwezige steun onder de middenvoet (rechts en links).
Een varus wedge van 3mm onder de linker hiel.

De verbeteringen zijn wonderbaarlijk. Niet dat ik nu de bondscoach kan gaan bellen. Maar het feit dat mijn linkerbeen nu volledig meedoet, en vooral pijnvrij meedoet, voelt al als een uitnodiging voor de nationale selectie.